bryndísar&kristjánsbörn
bryndís stefáns
gunnar hjálmars
elín smára
árný gísla
sigrún bjarna
hálfdán hálfdáns
eiríkur hrafns
karl hallgríms
örn guðmunds
birna guðmunds
kristinn hermanns
steingrímur guðmunds
páll páls
smári karls
grímur atla
vidófjölskyldan
bókabúðin mín
hljómsveitin reykjavík!

Bloggið er dautt og internetið líka. Ég las það á netinu, á einhverri bloggsíðunni!


























 
Archives
<< current













 
This is where you stick random tidbits of information about yourself.



























Ég er Kriss og ég er Rokk.
 
06 mars 2005  
Reykjavík í London!
Dagur # 3 Sunnudagur
Nú var komið að því að standa sína plikt og fara að spila rokk. Það var jú tilgangur þessarar ferðar. Skátar höfðu boðið okkur með til Brighton og spila á rokkklúbbnum Free-Butt(?) með þeim og sveitinni I´m being good. Við Jón og Gummi þurftum að drífa okkur úr íbúðinni um hádegi því von var á áhugasömu fólki í íbúðarleit. Förinni var heitið á Victoria station, þar sem við ætluðum að hitta gengið og ná lest til Brighton. Okkur hafði borist liðsauki; snillingurinn Míó var kominn til að sjá um að við sánduðum vel. Það er eitt af hans hlutverkum í hljómsveitinni. Áætlað ferðalag til Brighton var klukkustundarlangt, samkvæmt upplýsingum frá Skátum. Það getur verið að við höfðum tekið vitlausa lest en við vorum tvo og hálfan tíma á áfangastað, í lest sem hvorki bauð uppá át né drykkju hvað þá reyk á leiðinni.

Brighton heillaði mig strax fyrstu sporin úr lestinni. Það eru allar þessar brekkur. Á Free-Butt fengum við bjór og gott sándtékk. Og eftir borgara og Pizzur á næsta horni og var strax komið að tónleikunum. Þeir byrjuðu kl.20.30 og dagskráin tæmd fyrir kl.23.00. Við hófum leikinn og áttum fínan konsert, vorum í góðu stuði. Fólk vissi ekki hverju þau áttu von á, og viðbrögðin eftir því. Fólki brá. Einhverjir sóttust eftir diskum og öðrum Reykjavíkur!-söluvarningi en við vorum tómhentir, fyrir utan demó sem nokkrir af þeim hörðustu fengu gefins. Skátar voru næstir og fengu áreiðanlega alla til að gleyma okkar framtaki þetta kvöld, eða allt að því. Svo góðir voru þeir. Frábært band. I´m being good enduðu dagskrána og eru þeir miklir spilarar. Fínt band.

Við drifum okkur til að ná lestinni tilbaka og ná áður í kjörbúð, þ.e.a.s. bjórbúð. Allir bjórkælar voru lokaðir og við sáum frammá leiðinlegt ferðalag til London. Yfir stóðu viðgerðir á brautarteinum svo við þurftum að taka rútu um helming leiðarinnar. Fyrir snilldarsnarræði Valda og Míó, sem höfðu leitað ráða hjá betlandi heimilisleysingja og þaðan hoppað í taxa, komu þeir rétt áður en rútan fór af stað klyfjaðir af bjór. Heimferðin til London var þes vegna afar skemmtileg, eftirminnileg, hávaðasöm og hláturmild. Við vorum ein á annari hæð rútunnar óáreitt. Við drukkum stíft og létum illa....þangað til bjórinn fór að segja til sín. Eftir um klukkustundarferðalag með rútunni nálguðumst við lestarstöðina, enginn sagði neitt. Það brast á með logni. Bílstjóri rútunnar og aðrir farþegar á fyrstu hæðinni héldu líklega að við værum sofnuð. Allir áttu það í hættu að pissa í sig ef einhver orðaskipti fóru fram.

Eftir að hafa pissað og tekið lestina síðasta spölinn tóku allir gleði sína á ný. Upp hófust sömu lætin. Nú var hægt að pissa um borð, ekkert gat stöðvað okkur. Spennufíkillinn Míó hinsvegar, sem er óvenju uppátækjasamur og veraldarvanur, lét sér ekki þessa gleði nægja heldur fór út að reykja í einu stuttu stoppana í einhverjum smábænum. Hann missti af lestinni og hringdi kortéri síðar, hann tók aðra lest. Til marks um það hvernig allt gengur upp hjá Míó, þurftum við ekki að bíða lengi eftir honum þegar við lentum í London. Hann var kominn undan okkur og beið eftir okkur fyrir utan lestarstöðina, skellihlæjandi. Frábær dagur að baki. Nú var það bara Marquee.


10:51 e.h. Ekki vera feiminn

 
This page is powered by Blogger.