Mikið rosalega held ég að þið lesendur góðir séuð orðnir leiðir á kjötsúpunni sem hefur hangið hér í meira en mánuð. Bara til að losna aðeins við hana þá hendi ég inn einhverju. Tja, ekkert bara einhverju. Hér til hliðar er hressandi mynd af hljómsveitinni Reykjavík!,þar má sjá glitta í mig lengst til vinstri, einbeittur að berja á húðir, Haukur Magnússon er þarna næst afmyndaður í rokkham, því næst má greina Valdimar í ljósdröppuðum flauelsbuxum, svo er Guðmundur þarna að munda sína fallegu gígju af mikilli eljusemi og loks má sjá Bóas stökkva inní mynd eins og honum er von og vísa! Þá vantar bara Geira, sem komst því miður ekki með í þessa ferð. Þessi mynd var tekin af DNA barnum í Brussel í lok nóvember, en við vorum í Evróputúr þar sem við komum við í Frakklandi, Belgíu og Hollandi. Ég er nú annars farinn að skulda nokkrar bloggfærslur síðan úr ferðum okkar. Síðasta ferðasaga er frá Köln í ágúst, en síðan þá höfum við farið til Finnlands, Eistlands, Kanada og nú síðast til Be-Ne-Fra landanna. Sú ákvörðun var tekin á dögunum að allar sögurnar sem ég hef skrifað um af ferðum bandsins verði færðar á aðra síðu á netinu. Ég mun láta ykkur vita af því síðar.
Hér er skemmtileg mynd af Stefáni Bjarti, sem er úr Borðdagatali Glitnis fyrir árið 2008. Stefán var fenginn í prufur fyrir litla auglýsingu bankans þar sem krakkar fjalla um allskonar hluti milli himins og jarðar, undir yfirskriftinni "Ungir heimspekingar". Þarna segir Stefán; "Í gamla daga var bara til gamalt fólk, tröll og risaeðlur. Það er rosa langt síðan." Þetta er að sjálfsögðu hárrétt hjá honum fyrir utan einstaka risaeðlu, svo sem eins og þá í Led Zeppelin. Svo er hún Fríða líka hress, orðin sex mánaða og byrjuð að tala (soldið óskýrt þá) og lesa (reyndar ekki upphátt). Annars eru krakkarnir byrjaðir að blogga eins og allir alvöru menn, á http://www.krakkarokk.blogspot.com/. Þannig að ef ég fer að færa allt sprokið um hljómsveitina á nýja hljómsveitarsíðu og svo eru blessuð börnin komin með sér síðu, hvað á ég þá að tala um á þessu bloggi. Um mig? Ég geri aldrei neitt spennandi. Kem heim úr vinnunni, vaska stundum upp og set í vél. Var aðeins að breyta til í vinnunni hjá mér, var að leika í stuttmynd um daginn, illþefjandi og rotnandi rotta herjaði á heimilið og ég tók þátt í að opna nýja deild innan Eymundssonkeðjunnar í heimahögunum....jú, ég þarf að fara að hysja upp um mig!
Það er miðvikudagur og klukkan er orðin 12.30. Það er hádegishlé og tveir menn hafa mælt sér mót á veitingastað, veitingastaðurinn er á Ísafirði.
Réttur dagsins er íslensk kjötsúpa og heimabakað brauð, með þessu er boðið uppá ískalt vatn í könnu. Kjötsúpan er með alvörubragði, troðfull af gómsætu grænmeti, kartöflum og kjötbitum. Hún er unaðsleg. Brauðið er hálfvolgt, er á brauðbretti undir yfirbreiddu viskustykki. Með brauðinu er boðið uppá íslenskt smjör. Í útvarpinu er Rás 1 á þægilegum styrki, dánarfregnir og jarðarfarir nýafstaðnar og við tekur þátturinn Vítt og breitt sem býður uppá fræðandi afþreyingu með vangaveltum, spjalli og tónlist. Mennirnir ræða um daginn og veginn; menningu og listir, stjórnmál, kaupin á eyrinni og veðrið.
- - - - - - - - -
Það er miðvikudagur og klukkan er orðin 12.30. Það er hádegishlé og tveir menn hafa mælt sér mót á veitingastað, veitingastaðurinn er í Reykjavík.
Réttur dagsins er Indversk gulrótarsúpa og speltbrauð, með þessu er boðið uppá volgt vatn með sítrónusneiðum oní. Gulrótarsúpan er með fersku basil og kóríander. Speltbrauðið er frá Hatting, hitað í örbylgju og borið fram með grænu pestói. Pestóið inniheldur kóríander. Í hljómtækjunum er verið að blasta Bylgjunni, Ívar Guðmunds er bjartur og brosandi og býður uppá óskalög. Við honum tekur Rúnar Róberts, hann býður uppá bestu tónlistina og létt spjall á mannlegu nótunum. Mennirnir tveir geta lítið spjallað vegna hávaðans frá Bylgjunni en geta þó rætt lítillega um leikina í meistaradeildinni.
Þegar ég var lítill drengur í Hnífsdal var playmodót líf mitt og yndi. Ég átti rosalega mikið af playmoi, playmokalla og konur úr ýmsum stéttum og af ýmsum þjóðflokkum. Til að mynda man ég eftir að hafa átt nokkra starfsmenn af heilbrigðissviði, kappakstursmenn, frumbyggja norður Ameríku og sjóræningja. Mín sterkasta playmominning er örugglega þegar ég uppgötvaði að Jói Baddi einn besti vinur minn í þá daga, átti ekkert playmo. Ég gaf honum fullt af mínu. Í dag á sonur minn Stefán Bjartur mjög álitlegt safn af playmoi. Mest er af sjóræningjum, væntanlega í kjölfarið af vinsældum Pirates of the Caribbean og líka á hann mjög mikið af riddurum (væntanlega í kjölfar vinsælda þáttana um Hróa hött á Skjá einum...DJÓK). Ekki höfum við nú verið að ota að honum sjóræningjamyndunum úr karíbahafinu en hann fór allt í einu að tala um Jack Sparrow. Okkur fannst það mjög merkilegt og fannst það sennilegast að hann gripi þetta úr auglýsingatímum sjónvarpsins. Þá fór hann að tala um lagið um Jack Sparrow. Við vildum lítið kannast við það. Reyndum að fá hann til að syngja það, en lítið gekk. Svo kom að því á dögunum að hann heyrði í útvarpinu lag og kallaði á okkur að þetta væri lagið um Jack Sparrow. Kom á daginn að þetta var lagið um Jón Spæjó með honum Ladda. Á myndinni er annars nýtísku playmokall sem fæst í búðunum í dag; þetta er afgreiðslumaður í tískuvöruverslun. Þessi playmokall er í grafískri hönnun í listaháskólanum, fer á Sirkus um helgar, vinnur í KronKron, þambar soja-latte og reykir Salem lights.
Við fórum í frábært brúðkaup um þarsíðustu helgi þegar vinir okkar Kiddý og Tóti giftu sig. Eftir fallega athöfn í Lágafellskirkju lá leiðin í Laugardalinn þar sem veislan fór fram. Veislan var virkilega skemmtileg, þvílíkar kræsingar og frábær skemmtiatriði. Það hefur verið settur ansi hár staðall á brúðkaup innan vinaklíkunnar og þessi veisla stóðst alla stuðskala. Hressandi myndasýningar og ræður, söngatriði og dansar spiluðu stóra rullu. Sex manna hópur söng háðslegar gamanvísur um brúðhjónin við hið glæsilega lag Handle with care með Travelling wilburys, Elvis Presley kom í heimsókn og var ofursvalur og loks kom Tríó Björns Teitssonar fram og tók lagasyrpu með snaggaralega völdum Eurovision lögum. Þar voru íslensku lögin sem urðu ekki fyrir valinu í undankeppnum áberandi, s.s. eins og Sóley, Mitt á milli Moskvu og Washington, Aldrei ég gleymi og Norðuljós. Frábær veisla og glæsileg brúðhjón. Á æskuárum mínum fór ég oft með fyrrnefndum Jóa Badda inná Ísafjörð í heimsókn til ömmu og afa Jóa. Þau voru einmitt amma og afi Kiddýar líka og þar hitti ég Kiddý fyrst. Mest fannst mér gaman að hún skyldi heita Kiddý alveg eins og dótið Kiddicraft. Mér finnst það svo sem ekkert fyndið lengur. Ég er vaxinn upp úr því. Kiddicraft er reyndar voða merkilegt dót, Fisher Prize virðist hafa keypt þá samsteypu og hætt að framleiða. Kiddicraft á heiðurinn á Lego kubbunum en ekki hið danska Lego. Hér með skora ég á Kiddý að byrja að hanna föt og nefna sína fyrstu fatalínu Kiddycraft (væri líka gott hljómsveitarnafn). Amma og afi Jóa og Kiddýar áttu Volkswagen rúgbrauð pallbíl og foreldrar Kiddýar áttu dökkbláan Volvo Amazon. Ég gat þá ekki alveg gert upp við mig í hvora bíltegundina mig langaði meira í. Nú á ég dökkbláan Volkswagen skutbíl, læt mér það nægja núna. Annars finnst mér að Volvo samsteypan ætti að framleiða Volvo Amazon aftur og hafa hann á viðráðanlegu verði.
Nú veit ég ekkert hvert þessi færsla er að fara svo ég hætti bara núna. Var þetta ekki annars bara fínt hjá mér..?!
Reykjavík! fór um miðjan ágústmánuð til Kölnar að spila á C/O Pop hátíðinni. Sú hátíð er nú að mestu leyti raftónlistarhátíð en þarna vorum við að kynna Iceland Airwaves ásamt hljómsveitunum Seabear og Últramegateknóbandinu Stefáni. Við flugum út 14. ágúst sem er einmitt afmælisdagur Gumma en við félagar hans höfðum búið til leyniáætlun um að minnast ekkert á afmælið fyrren seinnipart dags þegar við höfðum pantað borð á fansí veitingastað og keypt afmælisgjöf. Strax í flugvélinni var ég spurður af liðsmanni Seabear hvort ég vissi ekki hvaða dagur væri, þá hafði Gummi minnst á að hann ætti afmæli og enginn okkar vina hans hefði minnst einu orði á það. Gummi minntist sérstaklega á að hann væri hissa á því að ég myndi ekki eftir deginum, ég ætti nú að muna það! Ég átti mjög erfitt með að halda í mér allan daginn. Köln er falleg borg, liggur við ána Rín og er mikið háskólasamfélag. Við skoðuðum borgina strax eftir að við höfðum komið okkur fyrir á Marriott hótelinu. Haukur og Bóas þurftu frá að hverfa til að sinna erindum, þóttust þurfa að hitta tónleikahaldarana en voru í raun að skipuleggja afmælisveislu. Við hittum þá aftur um kvöldmatarleytið, eftir að hafa borðað lítið kebab og spilað púl, og löbbuðum á ítalskan stað sem hét La Stella. Þar áttum við pantað borð, það var skreytt afmæliskonfettíi og þar mátti sjá freyðivín í fötu og 5 glös. Gummi fattaði ekki neitt og fannst þetta allt mjög furðulegt, það var ekki fyrr en við hófum að syngja afmælissönginn. Þá fyrst fór Gummi að átta sig á því að við höfðum alls ekki gleymt afmælisdeginum. Við borðuðum stórkostlegan mat, drukkum gott vín og fengum Grappa. Hann fékk svo svaka flottan bol frá okkur, áhugaverða heimildarmynd á DVD og hring.
Daginn eftir fórum við á einu tónleikana sem við gátum heimsótt og þeir voru í gömlu leikhúsi þar sem hljómsveitirnar Apparat (hin þýska) og Battles frá NY. Það var töluverð upplifun að sjá Battles, Apparat var glötuð en já Battles spilaði einhverskonar stærðfræðirokk. Það var dálítið þreytandi til leyndar en það var trommarinn sem hélt manni við efnið. Sá trommari var í hljómsveitinni Helmet áður, hann var virkilega að vinna vinnuna sína. Hann var gegnblautur allsstaðar (...get ég ímyndað mér, ég tékkaði ekki á því). Við fórum svo víða um bæinn í leit að rokkabíllýklúbbi, ekki veit ég af hverju. Öll þrjú böndin héldum hópinn og áttum góðar stundir. Gaman var að að ferðast aftur með strákunum í Últramegateknóbandinu Stefáni, það höfðum við gert áður í Noregi. Ekki er það síst fyrir þær sakir skemmtilegt vegna þess að alltaf er ein mamman með í ferð. Nú var mamma hans Sigga söngvara með í ferð og hún var mjög fyndin og skemmtileg. Hún var svo á endanum sú eina af hópnum sem var böstuð í tollinum hér heima, held að hún hafi verið með skinku eða súrkál eða eitthvað. Ekki var síðra að kynnast krökkunum í Seabear, öðlingar þar á ferð.
Tónleikadagurinn rann upp og eftir spicy pizzur (semsagt, extra strong pepperoni er ekki kryddpylsa, það er bara saxaður pipar) og þynnkubjór var næstum komið að sándtékki. Samt ekki alveg og gátum við því farið í skoðunarferð upp turninn í dómkirkjunni. Dómkirkjan í Köln er um 160 m há, massastór og er frá miðöldum. Það tók víst 600 ár að klára að byggja hana og það er víst talið að í kirkjunni sé að finna jarðneskar leifar vitringanna þriggja. Sel það ekki dýrara en ég keypti það. Það var frekar óhuggulegt að fara alla leið upp, ég veit ekki hversu mörg þrep við löbbuðum upp þröngan stigann og allt morandi í ferðamönnum. Þetta var svakalegt. Ég var voða feginn að koma niður aftur en þegar þangað var komið mættum við tveimur breiðum konum sem ríghéldu sér skíthræddar eftir einungis 12 tröppur. Ég benti þeim á að þær ættu bara eftir 588 þrep. Ég sagði það reyndar á íslensku. Eftir kirkjuheimsóknina vorum við vel gíraðir í giggið. Jón Þór var kominn til að hitta okkur og hann kom með handboltakappann Róbert Gunnarsson ásamt frú með sér. Róbert leikur með Gummersbach. Tónleikarnir voru í litlum sal í hátíðarhöllinni og kvöldið var hreinlega frábært. Seabear byrjaði og átti sitt crowd, platan þeirra var gefin út af útgáfu í Berlín. Við vorum næstir og náðum að halda fólki við efnið. Ég náði að svitna heilmikið en ekki í hálfkvisti við trommarann í Battles. Við héldum danskeppni þar sem Svala konan hans Róberts vann glæsilega. Últramegastrákarnir kláruðu kvöldið í mega-rugli og allir voru að tryllast úr gleði. Eftir vel heppnaða tónleika héldum við eftirpartý í baksviðsherberginu. Þangað kom fólk í hrönnum og við spiluðum íslensk ættjarðarlög. Við Sindri Seabear náðum ótrúlegum samleik á bassa- og sneriltrommu. Eftir heilmikið fjör vorum við rekin út og lá leiðin á rave-stað. Þar endaði kvöldið hjá okkur.
Daginn eftir fórum með keyrandi til Frankfurt hvaðan sem við flugum heim. Vel heppnuð ferð og biðjum við kærlega að heilsa Róberti og Svölu. Róbert stattu þig!
Þessi færsla var annars tileinkuð Birki bróður mínum sem á afmæli í dag og liggur heima eftir aðgerð. Svo bendi ég sérstaklega á að nýr meðlimur hefur litið dagsins ljós í Reykjavík! og það er Geiri. Velkominn Geiri!
Loksins er fríið búið og þá getur maður tekið upp hina venjubundnu rútínu, farið í vinnuna og gert eitthvað að viti. Það er nú búið að vera viðvarandi kæruleysi hjá mér í nærri 4 vikur og ég nánast ekkert búinn að vinna því ekki var það nóg með að ég færi í sumarfrí heldur tók þá við fæðingarorlof. Í þessum harða heimi í dag er maður náttúrulega bara aumingi að vinna ekki 12 tíma á dag og að stimpla sig út til að vera með fjölskyldunni er næstum réttmæt brottrekstrarsök. (á myndinni má sjá okkur gömlu hjónin, Jóhönnu systur Bryndísar sem hélt á Fríðu undir skírn, Stefán Bjart og Birnu Júlíu litlu Sleggju)
En mikið er nú búið að vera gaman hjá okkur í sumar. Við fórum í sumarbústað við Minniborgir í Grímsnesi. Mamma og pabbi komu á húsbílnum frá Ísafirði, Elísa, Palli, Hrefna og Jóhanna komu líka að vestan og svo komu Bjarnveig, Gunni, Dagbjartur og Elísabet Lára í heimsókn í nokkra daga. Við vorum því 12 manns í bústaðnum fyrir utan mömmu og pabba sem gistu í bílnum. Við fórum í dýragarðinn í Slakka sem vakti ekki almenna lukku, dýrin í garðinum virtust ekki heilla börnin því þau voru spenntari fyrir leikfangabílskrjóðum sem voru í boði. Eina leiðin til að ná þeim frá því drasli var að kaupa ís. Stjórnendur í Slakka vita því alveg hvað þau eru að gera því ekki nóg með að það kosti formúgu inn þá er ísinn líka á uppspengdu verði. Við fórum annars í sundlaugina við Borg og hún er frábær, heimsóttum Sólheima sem er unaðsleg vin í eyðimörk og borðuðum endalaust af góðum mat. (þarna má sjá bátinn Haftyrðil eða Tilla, um borð má sjá glitta í Smára, Birnu og Siggu. Þarna er verið að sigla undir Bjarnarnúp og inn í Grunnavík)
Eftir vikudvöl í Grímsnesinu fórum við vestur á Ísafjörð. Þar tóku aðrir eins sæludagar við, þar spilaði ég golf og fór í gönguferðir en með því fyrsta sem við tókum okkur fyrir hendur var að láta skíra stúlkubarnið. Sú athöfn fór fram á Valseyri við Dýrafjörð og var unaðsleg. Sumarstúlkan fékk nafnið Fríða Katrín. Fríðunafnið fær hún frá ömmu minni sem hér María Sveinfríður (rétt eins og systir mín) en var kölluð Fríða. Katrínarnafnið kemur frá Katrínu miklu... eða ekki! Daginn eftir skírnina fórum við Stefán með Jóni Þór og Gumma og leigðum bát út í Súðavík. Steini, Sunna, Birna Júlía, Smári og Sigga komu svo með okkur á öðrum báti og sigldum við til Grunnavíkur. Þar fórum við í land og drukkum kaffi og borðuðum smurt brauð og kökur. Aldeilis frábær ferð og stórkostlegt þjónusta með þessa bátaleigu. Mæli hiklaust með þessu. (þarna stend ég uppá Þjófum, þar er ekki breitt, næstum má sitja þar klofvega og horfa beggja megin tindanna. Vinstra megin má sjá hina unaðslegu Hnífsdalsvík)
Ég kíkti svo í heimsókn til Rúnu og Ödda í Súðavík eftir að mamma og pabbi höfðu boðið okkur fjölskyldunni í kaffi á kaffihúsið hjá Rúnu (sem var algerlega frábært og mæli hiklaust með). Fengum smjörþef af komandi plötu frá Mugiboogie og get vottað um það að það er eitthvað rosalegt í vændum. Ég fór svo í langþráða fjallgöngu upp á Miðfell og að Þjófatindum (eða Þjófaskörðum, eða bara Þjófum) með Stebba og Steinu tengdó ásamt Palla Janusi, en þegar þangað er komið upp má sjá oní Hnífsdal annars vegar og Skutulsfjörð hinsvegar. Einnig sést vel hvar má labba oní Seljadal og Syðridal við Bolungarvík og hægt er að sjá uppá Bolafjall. Fjöllin er nefnilega öll svo flöt að ofan og jafnhá. Við Palli Janus og Palli Einars fórum svo rúnt uppá Bolafjall þar sem útsýnið var stórfenglegt en lofthræðslan greip fljótt um sig. Við vorum þess vegna ekki lengi og fórum bara í kaffi til Bæjarstjórans. Hann bjó til mjög gott kaffi. (það er hryllilega bratt niður af Bolafjalli og ég fæ í hnén við að skoða þessa mynd. Þarna má sjá eitt af mörgum skemmtiferðaskipum sem heimsóttu Ísafjörð í sumar á leið til Grænlands, og svo má sjá fyrrnefndan Bjarnarnúp og inn Grunnavíkina í Jökulfjörðum)
Hann Stefán Bjartur fór vestur á Ísafjörð fyrir helgina, gistir hjá ömmu og afa í Kjarrholtinu og heimsækir að sjálfsögðu afa og ömmu á Túngötunni líka. Hann vill hvergi annars staðar vera en á Ísafirði því þar gerast ævintýrin. Hann er búinn að slá garðinn, veiða fisk, fara í sólbað, spila golf auk þess að fara í vinnuferð á Valseyri. Á Valseyri er verið að gera fínt, alltaf verið að ditta að en þar mun fara fram skírn í enda mánaðarins. Við skiljum Stefán svo sem að vilja fara vestur, við reynum að nota hvert tækifæri sem gefst að fara "heim". Eitthvað segir okkur þó að sú staðreynd að hann á tvær ömmur og tvo afa sem eru tilbúin að gera ýmislegt fyrir hann, eiga íspinna í ísskápnum og kannski Cocoa puffs í einum eldhússkápnum hafi eitthvað með þetta að gera.
Stefán er ekkert endilega mikill Rolling Stones maður þó hann sé með Brian Jones hárgreiðslu en hann er mikill aðdáandi Benna Hemm Hemm og syngur lagið hans "Ég á bát og ég á árar" hástöfum í hvívetna. Eins og ég greindi frá á dögunum þá tók ég upp söng hans á laginu á símann minn og sendi Benna það. Honum líkaði það svo vel og vildi endilega fá að nota það í einhverju. Ég fann loks þessa upptöku á netinu og hún er í kynningarspjalli þar sem Benni er að kynna plötuna sína. Undir það síðasta í kynningunni má heyra íðilfagran söng stráksins. Þið getið vitaskuld hlustað á alla kynninguna eða þá fært örina þegar u.þ.b. einn centimetri er eftir þar sem framlag Stefbjarts er. Hér er þetta.
Mikið er nú sumarið yndislegt. Í hófi þó. Maður er fljótur á sér að bölva hitanum þó svo að svona dagar séu ekki margir hér á landi. Það er samt eitt með sumarið í Reykjavík, það er þessi vindstrengur alltaf hreint. Þegar ég held til vinnu á morgnana freistast ég til að fara á hjólinu og svo þegar komið er á Kringlumýrarbrautina kemur þetta hávaðarok. Maður kemur nær dauða en lífi í vinnuna. Svo bregst það nú ekki að auðvitað hefur vindurinn náð á snúa sér á meðan ég er í vinnunni og ég hái erfiða baráttu á leiðinni heim líka. Sumarið er tíminn, engu að síður, líkt og skáldið sagði. Við Bryndís og krakkarnir ætlum í bústað nokkra daga í júlí, ætlum svo vestur á Ísafjörð og munum skíra dóttur okkar í endaðan júlí.
Við Stefán fórum með Gunnari og Dagbjarti í leyniferð, ætluðum okkur að vaða í ánni við Helgufoss. Stórkostlegur staður í Mosfellsdal með þessum fallega fossi og "rúnksteininum" svokallaða þar sem Laxness átti sínar einkastundir "í túninu heima". Við strákarnir þurftum reyndar frá að hverfa vegna illgrýtis með sára fætur og fórum því bara í sund á Seltjarnarnesi. Þar sátum við Gunnar ásamt Úlfi Eldjárn og dáðumst að strákunum okkar í vatnsrennibrautinni. Við komumst að því að það er fjöldinn allur af leynistöðum um landið sem er haldið frá ferðamannaiðnaðinum. Sem er mjög gott. Myndin er af ekki af "Den lille havfrue" heldur af Stefbjarti við fyrrnefndan foss.
Hin myndin var tekin síðasta laugardag í Úthlíð í Biskupstungum. Félagi minn Karl Hallgrímsson frá Bolungarvík fékk mig til að tromma með sér og Hilmari Erni Agnarssyni í brúðkaupsveislu í sveitinni. Það var einstaklega gaman og hver dægurperlan eftir annari steinlá eftir meðferð tríósins. Það er mjög gaman að spila með Kalla enda kann hann þetta allt og er mjög fagmannlegur, ekki var nú síðra að hafa Hilmar Örn innanborðs. Hilmar er organisti í Skálholti og fyrrum Þeysari, þ.e. hann var bassaleikari í hljómsveitinni Þey-r. Hljómsveitinni Reykjavík! hefur oftar en einu sinni verið líkt við Þeysara, sem er nú ekki leiðinlegt. Meðal annars fullyrti gagnrýnandi Morgunblaðsins að eitt lagið á plötunni okkar væri endurgerð á laginu "Killer boogie" með Þeysurum.
Reykjavík! er annars loks búin að koma sér fyrir í nýju æfingarhúsnæði í miðbænum með öðlingunum Borkó og Árna plúseinum. Við munum spila á Sirkus á laugardagskvöldið, vonandi í garðinum.
Við Stefán héldum uppá afmælisdaginn minn saman í dag. Við fórum í bakaríið og keyptum brauð og kökur. Stelpurnar okkar voru inni í svefnherbergi að hvíla sig á meðan á myndatökunni stóð en svo óheppilega vill til að Bryndís er lasin í dag. Það er því ljóst að plön dagsins munu eitthvað riðlast. Stefán og litla systir hans vöknuðu bæði um kl.07.00 (sem er akkúrat sá tími sem ég kom í heiminn fyrir 32 árum) í morgun og voru alls ekki á því að fara sofa aftur. Stefán vaknar alltaf mjög snemma um helgar þegar hann þarf ekki að vakna, aðallega útaf spenningi yfir barnatímanum sem hann endist svo ekki lengi yfir og fær að skipta yfir í DVD safnið sitt. Ekki minnkaði svo spenningurinn þegar ég tók uppá því að kaupa Cocoa Puffs fyrir Stefán um daginn eftir að Birkir bróðir fræddi okkur á því að Cocoa Puffs væri ekki til í Danmörku og keypti hann því pakka fyrir börnin sín hér á landi. Hann fær því kakókúlurnar aðeins um helgar sem verður til þess að Stefán vaknar enn fyrr en ella.
Ég keypti myndavél á dögunum en gamla myndavélin okkar brást á ögurstundu nefnilega uppá fæðingardeild. Fyrsta myndin af stúlkunni var því tekin á símann minn. Annars er ég rosalega ánægður með þessar myndir úr símanum en ég hef nú skreytt þessa síðu með þeim myndum um allnokkra hríð, t.d. allar þær myndir sem við strákarnir í bandinu eigum úr útlandaferðum okkar voru teknar á símann minn. Því ákvað ég að kaupa litla og netta vél sem væri þrusugóð. Mér fannst viðeigandi að taka þá mynd af vélinni með símanum mínum, þarna er hún Canon Ixus 70 og af því að ég átti ekki eldspýtustokk þá stillti ég henni upp við hliðina á tónhlöðunni minni (iPod=þekkt stærð). Lesendur síðunnar mega því eiga von á meiri gæðum í myndum hér á síðunni. Þarna má sjá mig sjálfan speglast í spilaranum, fín afmælismynd!
Í morgun komu þeir Gummi og Jón Þór við hjá okkur áður en þeir héldu til Þingvalla. Þar ætluðu þeir að sigla og hafa gaman í faðmi fjölskyldunnar um helgina. Þeir drengir ásamt tveimur vinum þeirra festu kaup í þessa fagra fleyi. Um daginn hittum við Stefán ónefndan aðila og stóðum við á spjalli þar sem annar ónefndur aðili barst í tal. Viðmælandi minn sagði um þá manneskju að hún ætti náttúrulega bágt. Stefán greip þá fram í og sagði ,, Jón Þór á líka bát...!" Lag Benna Hemm Hemm Ég á bát, ég á árar hefur einhvern loðið við okkar hóp um nokkra hríð og loks getur Jón Þór sungið það af hjartans list. Stefán Bjartur kann þetta lag afturábak og áfram og ég tók það uppá símann minn fyrir nokkrum mánuðum síðan. Ég sendi svo honum Benna lagið og hann var svo hrifinn að hann fékk hjá mér leyfi um að setja lagið í flutningi Stefáns í svokallað Podcast. Ég veit ekki hvernig aðgengið er að þessu, ég kann ekkert á þetta podcast. Maður er orðinn svo gamall.
Ég þakka allar góðu kveðjurnar hér að neðan. Allt gengur prýðilega hér á heimilinu, Bryndís býr til þessu fínu mjólk greinilega og sú stutta er æði sólgin í hana. Hún er voða dugleg að drekka á brjóstinu en á það til að sofna fljótt út frá því. Þess á milli sefur hún mjög mikið, hún er eitthvað voða löt og svo kúkar hún jú og pissar. Við feðgarnir sjáum um heimilið á meðan. Stefán er búinn að vera mér stoð og stytta síðustu daga í að elda, þrífa, brjóta saman þvott og versla inn fyrir heimilið. Hann stendur sig mjög vel sem stóri bróðir. Þetta eru annars rólegir og notalegir dagar, ég er búinn að vera í fríi í viku núna og verð líklegast aðra viku. Sú litla er mjög lík stóra bróður sínum, er m.a.s. með einhver óþægindi í vinstra auganu líkt og Stefán þegar hann var nýfæddur en stelpan er þó ekki með lítið gat/holu við eyrað líkt og við feðgarnir erum með.
Þar sem að þetta gengur svona vel hjá þeim mæðgum stakk ég uppá því við Bryndísi að hún færi að blogga í ætt við Ellý Ármanns. Ellý átti einmitt stúlkubarn á dögunum og var varla búið að klippa á naflastrenginn þegar hún hóf að slá inn svæsnar sögur á lyklaborðið. Annars höfum við einhverja afþreyingu á DVD og einna helst Frasier sem er í miklu uppáhaldi hjá okkur. Það vakti því mikla lukku þegar hljómsveitin Reykjavík! kom í heimsókn í vikunni færandi hendi, þeir gáfu okkur fyrstu seríuna af Staupasteini. Reykjavík! fór til Árósa síðustu helgi og spiluðu á Spot-festival en ég komst ekki og fengum við því Gunnar Briem til að hlaupa í skarðið. Gunnar stóð sig mjög vel og leysti þetta verkefni af sinni alkunnu snilli. Hægt er að lesa dóm um téða tónleika hér og sjá myndir, takið eftir bassaleikara hljómsveitarinnar en honum var líkt við Pearl Jam aðdáanda. Hann var nú ekki par hrifinn af því, verið því ekkert að minnast á þetta við hann.
Ég hef alveg misst af þessu reykingarbanni á veitingastöðunum, hef ekki farið og upplifað stemninguna. Mér þótti það heldur hjákátlegt að sjá í sjónvarpinu viðtal við kaffihúsagesti þar sem þeir töldu helsta muninn vera þann að nú er mun verri lykt á stöðunum. Kvartað var yfir svita- og prumpulykt. Hvað haldið þið að það sé langt í að það verði bannað að prumpa á veitingastöðum? Og sett verði upp prumptjöld fyrir utan staðina...?
Gott að heyra að það sé loks búið að hækka launin hjá Davíð Oddssyni og félögum í Seðlabankanum. Þetta var orðið frekar vandræðalegt og umtalað að hann væri nánast með sömu laun og hinir almennu starfsmenn bankans. Ég var næstum búinn að fara labbandi niður í banka og taka út alla mína peninga til að mótmæla þessu. Nú er ég rónni fyrir vikið, núna er loks hægt með sóma að tryggja úreld.. nei, fyrrum alþingismönnum stöðu í Seðlabankanum og sómasamleg laun. Ekki eru nú eftirlaun þingmanna til að hrópa húrra fyrir.
Mæli að lokum með viðtali Smára Karlssonar við Kristin Hermannsson í Bæjarins besta! Opnunarviðtölin eru því miður ekki fáanleg á netinu, það ætti kannski að vera hægt eða allavega að gerast áskrifandi á blaðinu á netinu.
31 maí 2007 Blessuð börnin Stefán Bjartur varð stóri bróðir síðustu nótt, n.t.t. 31. maí kl. 03.34. Bryndís fæddi stúlkubarn sem vó 4350 gr. og var 56 í mælingu í dag. Stefán var 4317 gr. og 56 cm. sjálfur þegar hann fæddist. Nýfædda stúlkan gekk undir nafninu Risessan fram eftir morgni en Stefán var fljótur að breyta því og fór að kalla hana ýmsum stelpunöfnum. Ágætis tillögur allt saman; Birna, Brynja, Hrefna og Auður en það kom svo í ljós að þetta eru allt einhverjar kærustur út í bæ og á leikskólanum.
Bryndís var komin tvær vikur yfir í meðgöngu í gær, við fengum tvo afarkosti á mánudaginn; annað hvort að setja af stað harða sótt eða fara í keisaraskurð. Bryndís var harðákveðin í að láta reyna á eðlilega fæðingu og við vorum mætt um kl. 11.00 á miðvikudagsmorgun. Hún var svo komin með harðar hríðir um miðbik dags. Undir miðnætti var allt komið langleiðina en það var því miður ein fyrirstaða, kollurinn á barninu var dálítið skakkur í grindinni. Það varð til þess að læknirinn var ekki alltof bjartsýnn á að Bryndís gæti fætt. Læknirinn mætti hinsvegar ósvífinni seiglu og brjáluðum viljastyrk hjá Bryndísi og átti ekki roð í hana. Bryndís fæddi svo þessa rísastóru og fallegu stúlku að lokum með eðlilegum hætti en þó með hjálp sogklukku. Þær eru hinsvegar ekki komnar heim en við eigum von á þeim á morgun eða næsta dag. Við Stefán getum ekki beðið.
11:00 e.h. Ekki vera feiminn
17 maí 2007 Árangur áfram-ekkert stopp! Svona er staðan á heimilinu eins og er. Bryndís átti að eiga í gær, 16. maí en ekkert gerðist. Þessi læknavísindi eru greinilega ekki óbrigðul. Þetta er annars búinn að vera frekar óvenjulegur meðgöngutími, það er einna helst að meðgangan hafi frekar snúist um lokaritgerð í KHÍ sem Bryndís kláraði einmitt á dögunum. Það var ekki fyrr en það verkefni var frá að Bryndís fór að tala um næsta verkefni. Við vitum ekki hvors kyns barnið mun vera. Stefán stóri bróðir fékk hinsvegar að hringja í afa sinn og ömmu fyrir vestan snemma á meðgöngunni og segja þeim frá. Hann sagði að mamma hans væri með barn í maganum og barnið héti "Kári"! Við erum ekki alveg viss með þetta. Ég væri meira hrifinn af nafninu Eyjólfur (Kristjánsson). Þá væru þeir bræður kallaðir Stebbi og Eyfi.
Annars er hún Bryndís mín mjög hress bara. Ég er mjög stoltur af henni að hún skuli hafa klárað þetta nám sitt á meðgöngunni og mun hún þá útskrifast 16. júní að óbreyttu. Þegar hún gekk með Stefán Bjart þá fékk hún algert æði fyrir tómötum. Saug og kjamsaði á tómötum daginn inn og út. Nú hinsvegar finnst henni ekkert betra en ísmolar. Fyrir framan sjónvarpið á kvöldin bryður hún heilu jakana af ís. Ekki kvarta ég, ég held að æðin sem konur með barni grípa séu til í ískyggilegri útgáfum. Maður hefur heyrt af konum sniffandi af lími, étandi mold og drekkandi terpentínu. Tómatar og ísmolar, við erum heppin.
Lesandi hafði samband og bað um húsráð. Dettur mér í hug að henda inn tveimur litlum ráðum í þetta skiptið:
Hér á heimilinu er stundum keyptar sítrónur, annars vegar í frábæran kjötbollu- og spaghettirétt og hinsvegar í hinn klassíska drykk Miðnes. Sítrónan er hinsvegar aldrei notuð nema til hálfs og frekar en að láta hana skemmast þá er mjög sniðugt að skera restina í sneiðar og frysta þær. Frystar sítrónusneiðar gera nefnilega vatnsglasið að algerri hátíð og manni líður eins og maður sé staddur á Mímisbar.
Hitt er nú kannski ekki mikið húsráð en ég verð samt að deila því með ykkur að ég er afskaplega ánægður með eplaskerana sem við keyptum á dögunum. Eplaskerinn fæst á 295 kr. í Ikea og sker eplið í fína báta og kjarnann burt með einu handtaki. Kannski fæ ég einhvern ykkar til að drekka meira vatn og borða oftar ávexti. Það er hollt og gott. Ég mæli hinsvegar líka með Miðnesi af og til og ég skal henda inn þessari sítrónukjötbolluogspagetti uppskrift fljótlega.
24 apríl 2007 Reykjavík! does America (part III) Eftir frábæran fimmtudag á South by southwest hátíðinni var nú runninn upp föstudagur. Framundan voru tónleikar okkar á hátíðinni. Þeir voru á stað sem kallaðist Uncle Flirty´s loft. Öll kofaskrífli í Austin eru notaðir undir tónleika á þessari hátíð og ekki víst að þessir barir heiti sömu nöfnum tvö ár í röð. Við vorum mjög spenntir fyrir kvöldinu og staðráðnir í að gefa allt í þetta. Þó var nú ekki mikill hugur í okkur snemma þennan morgun. Okkur þótti það fín hugmynd að fá okkur hressandi drykki á barnum kvöldið áður, nefnilega Vodka í Red Bull og við fengum okkur frekar marga. Ég er ekki frá því að að þessi orkudrykkja hafi valdið einhverjum líkamstruflunum, mér leið frekar illa þennan morgun þegar ég labbaði niður í bæ með Bóasi og Árna. Ég man eftir að hafa stoppað á gönguljósi en nokkrum sekúndum seinna kom restin af mér labbandi. Valdi, Haukur og Gummi fóru hinsvegar með Mark í hádegismat. Mark vildi ólmur draga okkur alla á steikhús í hádeginu, svo spenntur var hann að hann hafði fengið barnapíu. Mér fannst tilhugsunin við steikur ekki góð þennan morgun og ekki bætti það úr skák þegar Mark sagði að á staðnum væri gengilbeinurnar allar berar að ofan. Barbeque og ber brjóst. Það er bara sumt sem maður gerir ekki fyrr en seinni hluta dags. (við ákváðum að snúa úr villu til betri vegar)
Um miðbik dags vorum við allir að hressast og við drukkum bjór í sólinni. Við hittum vini okkar í Patrick Watson á bar þar sem hægt var að sitja út í garði. Á sviðinu inni voru tónleikar á fullu og m.a. sáum við þar Mika sem var mjög eftirsóttur. Hann hljóp af sviðinu eftir prógrammið sitt og ældi í ruslatunnu. Eftir honum komu the Fratellis, fólk var voða hresst með þá. Þegar líða tók á daginn var planið hjá okkur að sjá Thurston Moore og borða svo eitthvað gott. Svo væri hreinlega kominn tími á að undibúa okkur fyrir tónleikana. Röðin á Thurston var óbærileg svo að við fórum í burtu en skildum Valda eftir með "framfyriríröð" passann okkar. Valdi komst að lokum inn og skemmti sér dável. Saman fórum við svo á Sushi stað sem hét Silhouette og ég er ekki frá því að þar hafi ég smakkað eitt það besta sushi hingað til. Borið fram á stóru skipi með glæsilegu úrvali af fiski. Stókostleg máltíð og passleg í magann fyrir komandi átök. Við vorum komnir á tónleikastaðinn þegar við uppgötvuðum það að á næsta horni var hljómsveitin Sloan frá Halifax að fara að spila. Ég átti síst von á því að sjá Sloan nokkurn tíma. Einu sinni hef ég haft samband við þá beint og spurt um áhuga þeirra að koma til Íslands, og aftur reyndi ég að plata Kidda í Hljómalind til að flytja þá inn. En allt í einu eru þeir á næsta horni að skemmta í Austin Texas 2007. Aldrei hefði ég getað trúað þessu. Þeir voru annars frábærir, við Haukur sáum þá í fínu stuði taka gömul lög og ný. Tónleikarnir okkar höfðu seinkað og við gátum þess vegna séð allt prógrammið þeirra en við hlupum hinsvegar strax eftir það og við vorum þá næstir á svið. Okkur gekk mjög vel og við fengum frábæran sal. Frábær stemning. Títtnefndir Patrick Watson voru á staðnum í fantastuði og stigu á stokk með okkur undir lokin og sungu Ég á bát, ég á árar hinn ljúfa Benna Hemmhemm smell. Eftir frábæra tónleika fórum við heim til Mark og Bianca í partí ásamt þeim PW mönnum. Þar var skrafað, sungið og drukkið fram á nótt. (Herra Watson lenti í umferðaróhappi í garðinum á bílnum hans Bubba)
Daginn eftir var komið að næstu flugferð, ætlunin var að fljúga til Washington og þaðan beint til New York. Það kom okkur einhverra hluta vegna ekkert á óvart að fluginu hafði verið seinkað frá Texas. Eftir að hafa kvatt fjölskylduna og þakkað fyrir okkur keyrði Mark okkur út á flugvöll, örugglega á fimmta bjór. Við fórum klukkustund eftir áætlun í loftið frá Austin og lentum í Washington kortéri eftir að tengiflugið okkar fór til New York.Við höfðum rétt misst af fluginu. Það var mjög frústrerandi. Klukkan var orðin tíu um kvöld og öllu flugi lokið þennan dag. Við þurftum því að gjöra svo vel og bíða í mjög langri röð eftir einhverjum upplýsingum um framhaldið þar sem einn fúll karl var í afgreiðslunni. Öllum veitingastöðum hafði líka verið lokað og framundan var 3 tíma vera á flugvellinum. Þetta reyndi mjög á okkur á heitum og loftlausum flugvellinum en loks kom röðin að okkur og þá hafði verið bætt í þjónustuna, í staðinn fyrir einn hundfúlan kall fengum við þrjá vitleysinga. Kona á miðjum aldri afgreiddi okkur með miða eldsnemma næsta morgun, fullvissaði okkur um að farangurinn færi í þessa vél, og í bætur fyrir óþægindin bauð hún okkur hótelherbergi þessa nótt, kvöldmat og morgunmat. Vandamálið var nú samt að kvöldmatartíminn var löngu liðinn og flugið okkar var áður en morgunmaturinn var borinn á borð. Konan var hin stressaðasta, tók okkur fyrir einn í einu og hóf að kalla á Mr. Krist Janfrey. Enginn okkar svaraði því kalli og var hún því mjög pirruð. Eftir að hafa velt vöngum kom það í ljós að á miðanum mínum stóð Halldórsson/Mr.KristjanFrey. Þar með var ég orðinn Mr. Krist Janfrey. Á endanum fór það nú þannig að loks þegar við komumst á hótelið var ekkert herbergi laust. Það kom okkur ekkert á óvart og við "sváfum" í klukkustund í ísköldu lobbýinu á Hilton Hotel í Washington. (við erum mjög góðir vinir og þessi mynd er "í anda herbergisins")
Snemma sunnudagsmorgun lentum við loks heilir í New York. Við vorum voða fegnir og dauðþreyttir. Að sjálfsögðu var það nú þannig að töskurnar okkar og hljóðfærin rötuðu ekki með sömu vél. Þá tók við þessi líka fína röð og útfylling rosa skemmtilegra eyðublaða. Nú voru góð ráð dýr. Um kvöldið áttum við að spila aftur á Pianos og sömuleiðis áttu Gummi og Haukur að spila með Ben Frost á Tonic bar skammt undan Pianos. Haukur og Julia gengu í töskumálið og rétt fyrir kvöldmat fengu þau töskurnar í hendur. Við gátum því spilað á annars fámennum tónleikum en ágætum samt. Á undan okkur spilaði Jesse Malin, sem er víst eitthvað nafn í bransanum en það var leynigigg. Tónleikar Bens voru mjög fínir og vel sóttir. Rétt áður en við fórum á svið fór ég út að fá mér frískt loft og hóf að rabba við mjög viðkunnuglegan mann sem taldi mig vera þýskan. Hann spurði hvort ég vissi hvað væri að gerast á barnum og ég sagði að ég væri að fara að spila. Hann sagðist kannast við hljómsveitina Reykjavík! Ég taldi hann rugla saman borginni en hann vildi ekki meina það, hann hafði lesið um okkur í blaði. Hann sagðist vera nýkominn frá Berlín þar sem hann væri einmitt líka í hljómsveit, ,, ..ég veit ekki hvort þú hefur heyrt um hana, þetta er popphljómsveit sem heitir Maroon 5". (Þetta er Maroon 5 og vinalegi gaurinn er lengst til hægri)
Mánudagurinn fór í að bjarga innkaupalistunum frá konunum; farið í HM, Uniglo, Urban outfitters og sitthvað fleira. Voðalega gaman í New York og í draumalandinu USA...en við vorum dauðuppgefnir þegar við stigum uppí vélina þetta kvöld og hálffegnir að vera á leiðinni heim. Ekki bjuggumst við við neinum uppákomum á Leifsstöð en auðvitað vorum við stoppaðir í tollinum og teknir fyrir. Valdimar var einna lengst í skoðun og endaði með því að tölvan hans var tekin. Tölva sem var 5 ára gömul. Sem betur fer létu þau sporana vera. (þetta er mánudagur á Manhattan) 9:59 e.h. Ekki vera feiminn
14 apríl 2007 Steingerður Aldís
Á páskadag var dóttir Bryndísar systur minnar og Vals unnusta hennar skírð í Hnífsdalskapellu. Hún hlaut nafnið Steingerður Aldís og eru það nöfn ammana tveggja. Ég fékk svo þann heiður að vera skírnarvottur eða guðfaðir Steingerðar og las yfir henni og kirkjugestum texta úr biblíunni. Hún mamma hafði áhyggjur af því að litla hnátan gæti varla borið svona stórt nafn en mömmu hefur nú tekist það farsællega frá sínum fyrstu dögum. Steingerður litla fer hinsvegar ört stækkandi og ég er klár á því að eitthvað mikið verður úr henni í komandi framtíð.
Þegar við skyldum við hljómsveitina Reykjavík! var hún stödd á flughóteli við La Guardia flugvöllinn í New York. Þar áttum við góðar stundir og hlógum að byrjunarörðugleikum okkar fyrr um daginn. Morguninn eftir drifum við okkur út á völl og í langa röð að afgreiðsluborðinu, þegar röðin kom loks að okkur hófum við að merkja farangurinn okkar og hljóðfæri en þá tjáir maðurinn í afgreiðslunni okkur það að miðarnir sem við réttum honum væru alls ekki gildir. Við vorum mjög hissa, hvernig gat það staðist. Eftir þriggja tíma strögl daginn áður?! Við vorum beðnir vinsamlegast um að víkja úr röðinni og þá var það eina að hlaupa aftur á flugfélagið sem lét okkur þessa miða í hendur og heimta far og það strax! Það gekk sem betur fer á endanum. Það eina sem var í boði var að fljúga til Minneapolis og þaðan til Texas. Það er ekki alveg í leiðinni, það er svipað því að fljúga frá Egilsstöðum til Reykjavíkur en millilenda á Ísafirði.
Það sem gerði okkur þessar flugferðir bærilegri (fyrir utan æðruleysisbænina) voru ferða DVD-spilarar sem við leigðum á La Guardia. Algjör snilld. Og eftir að hafa horft á the Illusionist og Borat vorum við komnir eldhressir til Austin rétt fyrir kvöldmat á miðvikudeginum, þó sólarhring síðar en ætlunin var. Árið áður höfðu Jakobínarína ásamt 12 tónum gist í heimahúsi og við gerðum slíkt hið sama og gistum hjá sama fólki, á heimili hjónanna Mark og Bianca. Þau eiga tvo krakka, stúlkuna Ava og drenginn Beck (sem er að sjálfsögðu kallaður Bubba), frábær fjölskylda. Heimilisfaðirinn Mark var ekki heima til að taka á móti okkur en kom fljótlega heim. Það fyrsta sem hann sagði við okkur var "Hey, man. How y´all doin? Wanna grab some beer?" (Sælir, hvernig hafið þið það? Má bjóða ykkur öl?) Mark var mjög spenntur yfir komu okkar og vildi ólmur sýna okkur bæinn. Á fjórða bjór leiddi Mark okkur út í jeppann sinn og ók niður í bæ. Við fórum á veitingastað og borðuðum kjúklingavængi og drukkum bjór, fórum svo og fengum okkur meiri bjór. Við strákarnir vorum komnir með festivalböndin um úlnliðinn og gátum því farið út um allt, honum Mark fannst það allt í besta að bíða bara á bar í nágrenninu og fá sér kannski einn bjór ...eða tvo. Þegar vel var liðið á kvöld og við löngu hættir að telja bjórana hjá Mark fannst okkur skynsamlegt að fara heim, Mark var líka farinn að gubba á blómaskreytingar úti á götu. Sú ákvörðun var tekin að fara heim á jeppanum hans Mark og Haukur keyrði (þar sem hann var ekki drukkinn). Við hjálpuðum Mark í framsætið þar sem við vonuðumst til að hann gæti leiðsagt okkur heim en þær voru misgóðar leiðbeiningar frá honum þar sem hann var allt að því rænulaus.
Það var svo hinn árrisuli Bóas sem var fyrstur fram í eldhús um hádegisbil og mætti þar Mark. "Hey, how are y´all doin, wanna grab some beer?" (Sælir, hvernig hafið þér það? Má bjóða yður öl?). Ekki lái ég honum Bóasi það að líða eins og Bill Murray í Groundhog day (n.b. sú mynd hefur verið flugvélamyndin í 3/4 ferðum okkar) og halda að við værum aftur á leiðinni með Mark niður í bæ en sem betur fer var það ekki svo. Við skriðum allir framúr um og yfir hádegi og fengum kaffi og möffins í morgunmat ("sumir" drukku bara bjór). Mark keyrði okkur svo á tónleikastaðinn en við áttum gigg kl.16.00 síðdegis. Ekki hef ég hugmynd um hvers vegna og hvernig svona gigg rata til okkar en við vorum að fara að spila á hommastaðnum Chain drive þar sem hátíðin "Rainbow by rainbow west" fór fram. Hvað sem öðru líður þá var þetta hin besta skemmtan og okkur geysivel tekið. Með okkur spiluðu m.a. the Gay blades og Goes cube. Eftir það var farið á veitingastaðinn Iron works, sem er eðal steikhús og sameinuðust okkur þar Árni okkar (sem var nýkominn til Texas en hann fékk ekki miða í okkar vél og kom því síðar og fór fyrr frá Texas) og Eldar og Egill Airwaves-synir. Stefnan var svo tekin á rokkveisluna sem þessi hátíð er og við sáum eftirfarandi um kvöldið:
Oxford collapse, nördalegt band frá Brooklyn en óþægilega kúl.
Annuals, er amerískt band með tvo trommara, allskonar músík og læti. Söngvarinn spilaði voða mikið á pákur líka. Gott stöff.
Sage francais, er feitur rappari sem var einu sinni mjór. Hann er samt voða kúl, enda kúl að vera feitur. Böstaði m.a. feita rímu oní NIN lagi Pig.
Mammút, krakkarnir stóðu sig vel. Þekki það band voða lítið...en mér finnst það ekki skemmtilegt.
Lords, spiluðu geðveikt pönkaðan metal. Geðveikur trommari. Voru svo hressir að Valdi keypti sér Lords bol og hefur ekki farið úr honum síðan. En það er nú önnur saga.
Bob Mould, langaði mig voða mikið að sjá en var rekinn útaf staðnum. Var ekki með passa. Mould var í Hüsker Dü og Sugar meðal annars.
Patrick Watson, áttu annars kvöldið með frábærum konsert. Frábært live band og vildu þeir alls ekki hætta að spila. Það þurfti að taka þá úr sambandi. Það voru fagnaðarfundir að hitta þessa stráka en okkur er einkar vel til vina eftir Frakklandsferðina í janúar.
Hundþreyttir eftir langan dag, alla Red Bull drykkina og marga skemmtilega tónleika héldum við heim og fengum góðan nætursvefn fyrir næsta dag. Þá framundan var aðalgiggið okkar á hátíðinni ásamt mörgu óvæntu, m.a. fáklæddum gengilbeinum á steikhúsi og einu af uppáhaldshljómsveitum mínum sem birtist allt í einu á næsta götuhorni. (síðasti hluti innan skamms) 9:57 e.h. Ekki vera feiminn
25 mars 2007 Reykjavík! does America (Part I).
Það var sunnudaginn 11.mars (three-eleven) sem við drengir í hljómsveitinni Reykjavík! lögðum af stað til Bandaríkjanna. Við flugum til New York þar sem við áttum að spila á frægum pöbb á Manhattan en aðallega var þó ferðinni heitið til Austin í Texasfylki þar sem við ætluðum að taka þátt í tónlistarhátíðinni South by southwest. Það var gífurlega spennandi ferðalag framundan, ekki síst fyrir mig þar sem ég hafði aldrei komið til USA áður. Mér hefur alltaf fundist allt svo skelfilega útópískt það sem snertir USA. Kannski af því að maður hefur allan sinn sannleika frá öllum trúðunum í Hollywood og trúðnum í Hvíta húsinu ..(og reyndar líka frægum slagara Hála Slick um USA). Mér tókst ekki einu sinni að verða almennilega stressaður fyrir þetta allt saman því álagið var frekar mikið í vinnunni vikuna fyrir, m.a. var ég veislustjóri á Árshátíð Pennans daginn fyrir brottför. Með okkur í ferð var vinur okkar og félagi, undrabarnið Árni í Hairdoctor og FM Belfast svo eitthvað sé nefnt.
Ferðin tók á sjötta tíma. Hún var í alla staði mjög ánægjuleg, mikil gleði í mannskapnum, nokkrir bjórar í mallanum og James Bond í tækinu. Við komum til New York rétt fyrir kvöldmatarleyti, bjuggumst allir við að einhver vandræði yrðu að komast inn í landið. Þær áhyggjur voru óþarfar. Einu spurningarnar sem ég fékk var um brennivín.” Oh, you´re from Iceland! You do drink a lot there, what do you people drink over there?”. Leiðinlegt að ég skuli ekki hafa haft íslenskt brennivín fyrir þennan forvitna vörð. Nei, annars. Þá hefðu vandræðin hafist fyrir alvöru. Haukur hafði reddað okkur öllum gistingu hjá vinum ljósmyndarans Juliu Staples, við gistum á tveimur stöðum í Brooklyn. Haukur, Bóas og Valdi gistu hjá Nick sem er mjög vinalegur náungi og við Gummi gistum í pólska hverfinu í Greenpoint. Þar á æskuvinkona Juliu heima, Gaiaen hún er grafískur hönnuður og vinnur sem myndskreytir. Einnig býr þar herbergisfélagi hennar Miles og kettirnir hennar tveir. Þegar við vorum búnir að koma okkur fyrir á þessum tveimur stöðum fórum við á Pete´s coffe shop og fengum okkur samlokur og drykki. Við vorum alveg búnir á því um kl. 02.00, enda klukkan orðin um 06.00 heima í Reykjavík.
Á mánudeginum var ætlunin að koma okkur niðrá Manhattan snemma og kíkja í hljóðfærabúðir. Um kvöldið áttum við svo að spila á barnum Pianos við Ludlow. Við héldum af stað í lest beint niður á Union square. Þar sem við vorum með öll hljóðfærin með okkur var ekki hægt að labba mikið í einu. Þess vegna var brugðið á það ráð að stoppa reglulega á pöbbum og fá okkur hressingu. Við eyddum svo mestum hluta dagsins í Guitar center og sáum margt skemmtilegt. Ég ætlaði mér að kaupa sneriltrommu en þar sem mér fannst ég vera að angra afgreiðslumanninn mikið með nokkrum spurningum ákvað ég bara að sleppa því. Við vorum svo komnir á Pianos rétt fyrir kvöldmat, fórum í sándtékk og borðuðum rífandi góða kjúklingavængi. Tónleikarnir höfðu greinilega verið kynntir að einhverju leyti því töluverður fjöldi var mættur og mikil stemning á staðnum. 3-4 önnur bönd voru á dagskrá, ég man ekkert hvað þau hétu en við vorum allavega sammála að við hefðum verið langsamlega bestir. Allt annað var rusl. Hér er allavega dómur um þessa tónleika okkar, ekki amalegt!
Daginn eftir áttum við flug til Texas með millilendingu í Chicago. Við keyptum allt flugið til og frá Texas á netinu. Það var mun ódýrara að kaupa flug með einu stoppi. Það skal viðurkennast að við vorum heldur stressaðir fyrir þessu ferðalagi fram og til baka, ekki síst vegna þess að ekki hafði verið tekið út af kortinu okkar fyrir fluginu og okkur þótti allt mjög vafasamt. Þegar á völlinn var komið tók starfsfólkið vel á móti okkur, við fengum allir miða, gátum tékkað allan farangurinn okkar í vélina og allt gekk eins og í sögu. “Þetta var allt svo geðveikt einfalt, vúúúííí..” sagði Haukur Magnússon einmitt á þessu augnabliki. Rétt eftir þetta hófust hrakfarirnar sem áttu eftir að setja strik á allt ferðalagið. Þessi vél fór aldrei af stað, eftir þriggja tíma bið var tilkynnt um vélarbilun. Við hlupum að afgreiðsluborðinu og þar virtist lítið vera í boði. Við sögðumst að sjálfsögðu vera rándýrir skemmtikraftar sem væru pantaðir í Texas. Á tímabili var eina leiðin að fljúga til Dallas og keyra þaðan um nóttina til Austin. Okkur fannst það frábær hugmynd...um stund. En það var kannski bara bjórinn að tala. Afgreiðslumanninum tókst að troða okkur með öðru flugfélagi til Chicago næsta morgun og þaðan til Austin og fengum við nótt á hóteli vegna þessara óþæginda. Það var svo sem ágætt, þar náðum við að slappa af , borða góðan mat og hlæja af þessu öllu saman. Grunlausir um hvað beið okkar...! (framhald fljótlega í þessari viku)
Þegar ég var krakki að alast upp í Hnífsdal eyddi ég mestum tíma með félaga mínum Smára Ólafssyni. Við gerðum öll þessi klassísku strákapör saman og vitaskuld vorum við í leynifélagi. En þetta var ekkert eðlilegt leynifélag. Ég man reyndar ekki hvort félagið hét eitthvað sérstakt, en Smári hafði lagt mikla vinnu í að hanna merki félagsins. Við vorum með rosalega flott merki, sambland af merki geislavirks efnis og hakakrossins. Fundargerðir voru skráðar í glæsilega fundagerðarbók, ásamt því að þar voru geymdar margar skissur að hinu téða merki. Merkilegast var þó starfsemi félagsins; hún einskorðaðist eiginlega við hlustun á hljómsveitina KISS en þó var helsta markmiðið sú fyrirætlan að við félagsmenn (sem voru einungis ég og Smári) ætluðum okkur að hittast árið 2000 á Kristnihátíð á Þingvöllum. Þessi ákvörðun hefur hugsanlega verið tekin í kringum 1983. Fundargerðarbókin var ávallt vel falin inn í kyndiklefa í blokkinni við Dalbraut 1. Hvorugur okkar bjó þar (María systir mín bjó þar einu sinni en hún vissi aldrei af þessu), þetta þótti bara góður felustaður. Við Smári hittumst ekki á Þingvöllum árið 2000 en við hittumst í Sjallanum á Ísafirði sama ár og hlógum að þessu.
Við Stefán Bjartur fórum á Abbababb í Hafnarfjarðarleikhúsinu. Sýningin er geysiskemmtileg. Það besta er stríðið milli pönksins og dískósins en mér hefur reyndar ekki tekist að útskýra það sérstaklega fyrir Stefáni. Gunna hefur tekist vel upp að smíða góða sögu í kringum þessi frábæru lög og leikur, leikmynd og annað hentaði sögunni mjög vel. Mér fannst einmitt leikurinn mátulega kærulaus, laus við tilgerð og hrátt yfirbragð yfir leikmyndinni og tónlistinni klæðskerasniðið. Ég mæli hiklaust með þessari sýningu fyrir fólk á öllum aldri. Stefán gerir það líka. (Myndin sem fylgir er af leynifélaginu Rauðu hauskúpunni).
20 febrúar 2007 Lilla frænka! Bryndís stóra systir mín og unnusti hennar Valur eignuðust þessa ægilega vel heppnuðu stúlku síðasta laugardag, 17.febrúar. Bræður hennar þeir Halldór og Bárður eru hinir kátustu og taka sig mjög vel út sem eldri bræður. Líkt á sjá má á myndinni er hann Bárður Bjarki hinn pollrólegasti með litlu systur sína, myndin var tekin í gær þegar mamma þeirra stökk eldsnöggt inn í eldhús að tékka á kartöflunum. Það fylgir þessu.
9:32 e.h. Ekki vera feiminn
15 febrúar 2007 Reykjavík! í Þrándheimi.
Fyrir síðustu helgi héldum við til Noregs. Förinni var heitið til Þrándheims þar sem okkur var boðið að spila á tónlistarhátíðinni by:Larm. Iceland airwaves hátíðin valdi þrjú atriði í sínu nafni og þau voru hljómsveitirnar Reykjavík!,Lay low og Últramegateknóbandið Stefán. Þrándheimur er geysilega fallegur bær og þegar við renndum í hlað var falleg froststilla og sólargeislar léku um andlit okkar rokkarana. Þessi vetrarrómantík var fljót að breytast. Í fyrstu fannst okkur allt voða fallegt í frostinu en svo fór að herða á gaddinn. Frostið var nærri óbærilegt. Það hefur víst eitthvað með golfstrauminn að gera að það er miklu kaldara í Þrándheimi heldur en öðrum bæjum sem liggja norðar í Noregi. Og við köllum ekki allt ömmu okkar en ég er ekkert að grínast með þennan kulda. Horið fraus uppí nefinu á manni.
Voðalegt væl er þetta. Það var rosalega gaman að koma þarna og við hittum frábært fólk. Það loðir reyndar einhvern veginn við okkur strákana, sem erum einmitt að reyna að fóta okkur í músíkiðnaðinum að við blöndum alltaf geði við alla aðra en þá sem við "ættum" að gera. Þannig fáum við alltaf síma og nafnspjöld hjá leigubílstjórum, barþjónum og hljóðmönnum og við látum þá fá prómóin okkar og svoleiðis. Okkur sárvantar umboðsmann. Ég var nú búinn að liggja í einum manni og biðja hann um að vera umboðsmaður okkar en koma þá ekki Bolvíkingar og bjóða betur. Þeir þurftu svo sem meira á honum að halda en við. Við spiluðum á fimmtudags- og föstudagskvöldinu og fengum mjög góðar viðtökur. Það eru geysimargir tónleikastaðir á þessari hátíð og í einni húsaþyrpingu. Við löbbuðum mest í fimm mínútur eftir tónleikum. Erfiðast var þó að skilja reglur heimamanna. Það mátti hvergi reykja inni og ekki drekka úti, bara borða inní tjaldi, kaupa þurfti bjór með sérstökum spilapeningum sem fékkst svo ekki skipt aftur í alvörupeninga. Þetta er allt að koma til Íslands, byrjar á reykingarbanninu í sumar.
Það var margt ágætt að sjá, mun meira samt leiðinlegt. Últramegateknóbandið Stefán stóðu sig frábærlega, sama gildir um Lay low krakkana. Við sáum norðmennina í Datarock, þeir voru geðveikt kúl, Maribel er líka norsk og töff, þau spiluðu Jesus and Mary Chain rokk og svo sáum við geðveika metalhausa í hljómsveitinni She said destroy en hún er líka frá Noregi. Eftir að ég sá þá tónleika sagði ég nú bara "takk fyrir mig", ég þurfti ekki að sjá meira. Þvílík spilamennska. Það var eiginlega ósanngjarnt að horfa á þetta. Við gistum í frábærri íbúð í miðbænum, með fjórum herbergjum. Við Gummi deildum herbergi. Það var einhvern veginn þannig að allar ákvarðanir voru leystar með leiknum "pant eða pant ekki.." eða eitthvað svoleiðis. Við Gummi "töpuðum" oftast í þessum svokallaða leik sem segir kannski meira um þroska en eitthvað annað. Í fyrstu leigubílaferð okkar kynntumst við gæðadrengnum Hugo, sem kynnti okkur fyrir gæðadrykknum "korsk" sem er 90% spíri blandaður í kaffi. Hann var lúmskt góður. Hugo lofaði að redda okkur flösku af þessu en hann þurfti fyrst að fara að tala við pabba sinn sem bjó þetta til. Minnti mig skemmtilega á strák sem ég þekki hvers pabbi blandar einnig gæðadrykk.
Á laugardagskvöldinu fórum við öll, íslenski hópurinn, út að borða í boði Iceland airwaves. Airwaves-drengirnir og gæðapiltarnir Eldar og Egill voru með í þessari ferð, einnig Eva kona Eldars og Saga dóttir þeirra. Ekki má gleyma því að Steinþór blaðamaður hjá Fréttablaðinu var líka með. Seinna sama kvöld höfðum við lofað okkur í partí hjá forstöðumanni norska ríkisútvarpsins honum Geir. Geir vildi að við spiluðum í partíinu og var búinn að auglýsa það. Hann var líka búinn að sanka að sér hljóðfærum, m.a. keypt þetta fína trommusett í leikfangabúð. Bendi ykkur á að á mæspeissíðu hljómsveitarinnar má sjá lítið myndbrot af téðum tónleikum. Þetta var frábær endir á Noregsferð okkar, daginn eftir flugum við til Osló. Valdi hélt á vit nýrra ævintýra í dansbransanum með viðkomu hjá Smára Karlssyni. Við hinir máttum hlaupa sem fætur toguðu til að ná vélinni til Íslands. Það er nú skemmst frá því að segja að flensan tók á móti okkur heima. Ég og Haukur höfum meira og minna legið heima síðan og hef ég frétt af fleiri tilfellum í hópnum.
Í veðurblíðunni í dag fórum við fjölskyldan út á Miklatún og renndum okkur á Stiga-sleðanum sem við fengum í gjöf frá afa Hadda og ömmu Diddu (reyndar fékk Stefán sleðann að gjöf en við foreldrarnir höfum jafngaman af honum). Ekki var verra að taka með sér harðfiskinn sem við fengum að vestan á dögunum, hann var jafnvel enn betri í snjónum og blíðunni.
03 febrúar 2007 Reykjavík! í París Reykjavík! spilaði á einni stærstu tónlistarkaupráðstefnu í heimi, Midem sem haldin er árlega í Cannes. Þetta er svona Expo stemning eða eins og sjávarútvegssýningin í Laugardalshöllinni. En áður en við héldum þangað, við spiluðum þar þriðjudaginn 23. janúar, þá héldum við til Parísar á laugardeginum. Við tókum maka okkar með og áttum frábæra helgi þar í almennri slökun, rauðvíni og bagettum við Signu. Nei, það er reyndar haugalygi. Bryndís tók að sér að panta íbúð fyrir okkur til leigu og hún hitti svo sannarlega á frábær híbýli á frábærum stað. Íbúðin var á efstu hæð í 5 hæða húsi, við litla götu í miðju 4. hverfi. Þetta er var semsagt í nafla hommahverfisins í París. Stanslaust stuð að eilífu eins og skáldið sagði. Við vorum öll mjög ánægð með árangurinn hjá Bryndísi, sumir jafnvel glaðari en aðrir.
Við fórum flest strax í það að klára H&M og hverskonar verslunarheimsóknir, við Bryndís eyddum rúmum tveimur tímum þar inni og ég var farin að kvarta og væla. Bryndís, sem er ólétt, stóð sig mun betur. Hún er ógeðslega góð í því að versla í fatabúðum. Þegar við snerum heim úr verslunarmiðstöðinni, klyfjuð H&M pokum mættum við tveimur mönnum við kjörbúðina í hverfinu. "Sæll Kristján" sagði annar þeirra og okkur var mjög brugðið. Þá var þetta Árni Einarsson forstjóri Eddu ásamt félaga sínum honum Ómari. Þeir gistu þarna í nágrenninu og voru að heimsækja gríðarstóra leðurhommaráðstefnu sem var þessa helgi í París. Við komum því til skila til Gumma og Jóns, hvað væri að gerast en ég held að þeir hafi ekki farið þangað. Þeir gleymdu að pakka niður leðurgöllunum sínum. Um kvöldið fórum við á frábæran japanskan veitingastað og borðuðum sticks og sushi.
Sunnudeginum eyddum við svo á röltinu og skoðuðum allt það helsta. Við röltuðum hring í Notre Dame kirkjunni, kíktum á Eiffel og Louvre og heimsóttum helstu bari í nágrenninu. Eyddum líka miklum tíma í verslun sem seldi allskonar teiknimyndadót. Viggó-búning, Tinna-bollastell og frábæra action kalla eða dúkkur. Hægt var að kaupa Freddie Mercury dúkku, persónur úr Lost dúkkur og Gorm úr bókunum um Sval og Val. Um kvöldið fórum við á korsískan matsölustað þar sem maturinn var algjörlega frábær og afgreiðslufólkið einstaklega hlýlegt. Enda var þjónninn okkar faðmaður í bak og fyrir. Eftir þessa notalegu helgi héldu makar okkar aftur til Íslands og við flugum til Nice.
Það var ca. tveggja tíma flug og þegar þangað var komið tóku á móti okkur pálmatré og hvítur sandur. Þegar við komum inn í flugstöðvarbygginguna stóð þar kona með spjald sem á stóð "Reykjavíki". Það tók tæp þrjú kortér að koma okkur á hótelið okkar í Cannes og þar tók á móti okkur hann Valdi sem hafði komið deginum áður. Hann sat á barnum í lobbýinu. Um Valda má segja að hann hafi náð alveg nýjum hæðum í þessu ferðalagi. Þeir sem þekkja Valda og hæfni hans í að tala út um óæðri endann hafa engu kynnst miðað við það sem mátti sjá þarna á frönsku rívierunni. Við höldum að hann hafi samanlagt sofið í þrjá tíma þessa þrjá sólarhringa. Hann fékk reyndar algjöra silkimeðferð hvert sem hann fór, það var óttablandin virðing fólks gagnvart honum og þó aðallega sporunum hans sem gerði honum lífið létt. Við semsagt komum til Cannes á mánudeginum og áttum að spila á þriðjudagskvöldinu. Krakkarnir í Lay low spiluðu þarna líka en þau hittum við á hótelinu okkar og héldum við þar gott mánudagseftirpartý með brotnum ofni, bjórflöskum í sundlauginni og sjómannskeppni.
Daginn eftir héldum við á ráðstefnuna og kíktum á ýmsa bása. Aðallega þó Íslandsbásinn. Þar voru Óttar Felix, Jakob Frímann, Ási í Gramminu, Jói í 12 tónum og Tómas R. Við hittum þennan dag strákana í hljómsveitinni Patrick Watson. Þeir eru frá Montreal Kanada og eru óskaplega næs gaurar. Við héngum með þeim og skemmtum okkur dável saman. Við höfðum reyndar spilað með þeim í 12 tónum á síðustu Airwaves-hátíð, þeir höfðu heyrt í okkur og við í þeim. Svo hittist það svo illa á að við vorum að spila á sama tíma á Midem í sölum hlið við hlið. Það var svolítið kaldhæðnislegt. Þetta er frábært band og platan þeirra er virkilega falleg og skemmtileg. Tónleikarnir gengu mjög vel hjá okkur, við fengum ágætis viðtökur. Við vorum búnir að plana fjöldasöng fyrir lokalagið og drengirnir í Patrick Watson ætluðu að hlaupa yfir til okkar og koma með uppá svið. Þeir náðu því ekki og ég held að það sé til marks um að við höfum spilað svolítið hratt. Við ætluðum að syngja Benna Hemm Hemm lagið Ég á bát, en við munum í staðinn syngja það í Texas í mars en þar spila bæði böndin á South by southwest. Lay low spilaði fyrr um kvöldið og þau stóðu sig mjög vel. Fínir krakkar. Daginn eftir héldum við til London og þaðan til Keflavíkur.
5:53 e.h. Ekki vera feiminn
26 janúar 2007 Cannes Strákarnir í Reykjavík ásamt höfuðpaur hljómsveitarinnar Patrick Watson labbandi á ströndinni í Cannes.
5:44 e.h. Ekki vera feiminn
