This is where you stick random tidbits of information about yourself.
Ég er Kriss og ég er Rokk.
08 desember 2008 Hazar, sushi og ball!
Ég ákvað að bjóða minni heittelskuðu kvinnu út að borða á afmælisdag hennar á fimmtudaginn síðasta. Ég var samt ekki alveg viss hvert ég ætti að fara. Bryndís er mjög hrifin af sushi og lét ég mér detta í huga að fara á Fiskmarkaðinn, Domo eða þá Gullfoss. Ég spurði kollega mína í vinnunni og hafði ég eftir þeim að sushi-ið sé alls ekki nógu gott á Domo og svo heyrði ég slæmar sögur af Gullfossi. Það varð úr að við héldum á Fiskmarkaðinn. Ég hafði nú farið einu sinni áður þangað, með verslunarstjórum Pennans og líkaði einkar vel. Þetta er frábær staður og gaman að fylgjast með þessari stelpu sem er að gera svona góða hluti í matseldinni.
Bryndís er ef eitthvað er enn meiri sushi aðdáandi en ég sjálfur, þannig að ég hitti vel í mark. Okkur hjá Pennanum var boðið uppá sushi námskeið á dögunum þegar sushi-meistari frá Finnlandi (..finnskur sushi-meistari?) heimsótti landið. Ég skráði mig en átti erfitt með að finna tíma og á endanum sendi ég Bryndísi. Hún hafði það á orði að þetta hafi verið frábært námskeið og jafnframt það besta sushi sem hún hafði smakkað var frá kennaranum. Ef ég nefni mína bestu sushi reynslu verð ég að nefna sushi stað sem við hljómsveitarpiltar heimsóttu í Austin Texas í fyrra. Það hljómar ekki alveg nógu vel að segja að besta sushi-ið hafi ég fengið í Texas, heimabæ steikanna. Það er því gleðiefni að segja að eitt besta sushi sem ég hef fengið er klárlega á Fiskmarkaðnum hjá Hrefnu Sætran!
Það sem skyggir því miður á þessa reynslu er sú ákvörðun okkar Bryndísar að drekka bjór með matnum. Við vorum búin að fá okkur bjór fyrir mat og okkur langaði að drekka bjór í stað þess að fá okkur léttvín. Bjórinn var fínn, og fínn með hinu frábæra sushi, en hinsvegar kostaði hann úr okkur öll nýru. Hugsið ykkur; við gerum vel við okkur og kaupum okkur gott og jafnframt dulítið dýrt sushi, erum mjög sátt með matinn en það sem situr eftir er helv... bjórflöskurnar sem við drukkum. Flaskan kostaði um 1.000 kr. hver. Þetta er rugl, RUGL segi ég. Hversu stór partur af framlegð staðarins í þessari máltíð okkar fólst í bjórnum?
Helgin var annars prýðileg. Hljómsveitin spilaði í fyrsta skipti í rúman mánuð. Við komum fram á Hasar-Basar í vinnustofunni okkar við Smiðjustíg. Hugleikur Dagsson, Eiríkur Örn Norðdahl og Sudden weather change stigu á stokk líka og áttu stórleik. Hugleikur var fyndinn í upplestri sínum úr teiknimyndasögum. Skondið að heyra lesið; ,,..mamma, af hverju er pabbi svona skrýtinn? Þetta er ekki pabbi þinn, sonur sæll!" og sjá ekki myndina. Maður hefur þá bara ímyndunaraflið og hlær ofboðslega...! Eiríkur var líka frábær. Ljóðið hans um blessaða efnahagsástandið, þar sem hann tekur helstu skammstafanir (IMF, FME, FIT, OMG, LOL) úr fréttum og söng það með tilþrifum, ógleymanlegt! Við enduðum svo helgina á jólaballi starfsfólks Pennans. Það var alveg fyrirtak.
Hún er komin út! Þessi plata sem er full af blóði, svita og tárum. Platan sem á að fylgja eftir frumburðinum árið 2006, hún á að vera þroskaðra verk, átti að vera mun melódískari og léttari en á miðri leið varð hún að einhverju allt öðru. Hún varð að skrímsli.
Þarna sjáið þið hulstrið, eða réttara sagt hulsuna utan um plötuna. Hún er úr sandpappír. Til að ná sem bestum áhrifum úr tónlistinni mælum við með því að sandpappírshulsunni sé nuggað í andlit hlustandans á meðan hlustað er. Við handlékum hvert eitt einasta eintak, skárum út sandpappír, brutum saman, heftuðum, máluðum, brutum saman vasann sem platan er í, textablaðið og settum allt heila klabbið í plastvasa. Eftir að hafa handleikið milli 1-2.000 eintök af sandpappírshulsunum er hljómsveitin fingrafaralaus og getur auðveldlega framið glæpi.
Þessi mynd er framan á textablaðinu. THE BLOOD er tilvísun í blóðtengsl, fjölskylduna, vinina og alla þá sem gerðu plötuna að veruleika. Platan er tekin upp í sama herbergi, mixuð og masteruð. Frá fyrstu innítalningu fram að síðustu fíniseringu í sama herbergi.
Fyrstu tónleikarnir okkar eftir formlega útgáfu er á næsta laugardag, að Smiðjustíg 4a, í æfingarhúsnæðinu okkar. Með okkur verða Sudden weather change og Hugleikur Dagsson. Tónleikarnir verða kl. 16-18. Aðgangur ókeypis.
Ég las grein Arnars Eggerts tónlistarskríbents um saknæma sælu sína í mogganum um helgina (djö.. getur hann Arnar Eggert átt góða spretti oft). Hans saknæma sæla (guilty pleasure) er írska tónlistarkonan Enya. Ekki ætla ég að fara fleiri orðum um Enyu en þegar ég las um þetta hugtak "saknæma sælu" fór ég umsvifalaust að hugsa um mína sælu. Það er nefnilega ein plata sem ég hlusta bara á þegar ég er einn, ég er næstum búinn að eiga hana fyrir sjálfan mig síðan hún kom út árið 2001. Ég var að vinna í Máli og menningu þegar hún var gefin út og ekki veit ég af hverju hún rataði á fóninn. Kannski að Ásdís samstarfskona mín hafi haft eitthvað um það að segja. Þegar platan var búin að renna í gegn einu sinni meðan við vorum í afgreiðslu, þá vissi ég ekki fyrr en ég var búinn að setja hana í gegn aftur. Ég stóð svo síðar fyrir því að flytjendurnir á plötunni komu og spiluðu á Menningarnótt í Máli og menningu. Það var frábært.
Þessi plata heitir Söngur riddarans og er vísnaplata með lögum við ljóð Páls Ólafssonar. Þórarinn Hjartarson frá Svarfaðardal stendur fyrir þessari útgáfu. Þórarinn er frændi Hugleiks Dagssonar og Hjartar sem ég var að vinna með eitt sinn. Það er eitthvað sem gerist þegar ég hlusta á hana, ég held að það hljóti að vera gamla baðstofugenið sem í mér býr. Ég hlusta náttúrulega á allskonar músík, yfirleitt kannski í harðari kantinum en stundum stend ég sjálfan mig á því að setja þessa á fóninn. Ég hef stundum manað mig upp í það að leyfa vinum mínum að hlusta á, það hefur ekki gefist vel. Ég man að ég setti hana á fóninn þegar Gummi var í heimsókn, hann setti upp voða skrýtinn svip. Árið 2005 þá giftum við Bryndís okkur og fengum þá vini okkar, þau Rúnu og Ödda til að syngja eitt lag af plötunni. Þau sungu lagið "Hríslan og lækurinn" og það var gríðarlega vel flutt af þeim. Alveg yndislegt. Mér finnst eiginlega að þau ættu að gefa þetta lag út með sínum dúett.
Söngur riddarans er til sölu í bókabúðinni á netinu, hvar ég vinn einmitt þessa dagana. Einnig má þar finna safn ljóða Páls Ólafssonar á bók, Ég skal kveða um eina þig alla mína daga, þetta eru eiginlega bara drykkjuvísur og rómantískt væl. Mæli með þessu.
Jæja, víst að ég var svo djarfur að segja ykkur frá þessu, hver er þá ykkar saknæma sæla?
Þetta eru skrýtnir tímar sem við lifum á. Allar umræður snúast um sömu hlutina, allar fréttir, öll bloggleðjan sem lekur um alla skjái, allir sjónvarpsþættir, allar bækur sem koma út fyrir jólin, nánast allur dagurinn snýst um sama viðfangsefnið. Ég er að sjálfsögðu að tala um þáttinn Singing bee á Skjá einum!
Nei, ég er að djudda.
Auðvitað ætla ég ekki að tala um "ástandið" hér. Mig langar miklu frekar að tala um eitthvað allt annað. Hvernig líður ykkur annars? Ég er bara góður...eins og unglingarnir segja. Þetta eru ágætis dagar hér á heimilinu. Stefán er duglegur í skólanum, byrjaður að lesa og skrifa og er í fótbolta þrisvar í viku, mætir reglulega í líkamsrækt, fer í Hollywood um helgar....nei, þarna missti ég mig aðeins (djö... er ég að reita af mér brandarana). Fríða Katrín unir sér vel á Sólhlíð, gekk afspyrnu vel í aðlöguninni og er bara voða sátt, þ.e. ef hún fær að borða (hún er voða dugleg að borða). Bryndís stendur sig án efa með prýði í Vesturbæjarskóla, hef allavega ekki fengið neinar kvartanir ennþá. Hún er að vinna með Sunnu og Kiddý, vinkonum sínum og er afar glöð með það. Verst er þó að við fjölskyldan misstum hana Bryndísi systur mína og fjölskyldu hennar austur á firði. Þau fluttu á Egilsstaði og við söknum þeirra sárlega.
Mér líður svo bara ágætlega í vinnunni, finnst það alltaf jafn gaman. Núna er auðvitað vertíð og nóg að gera. Maður treystir á að bókin sem slík verði jafn vinsæl og áður, fólk haldi áfram að lesa og gefa bækur. Svo er það auðvitað Reykjavík!(ný lög á myspace síðunni) sem mun gefa út nýja plötu í þessum mánuði, hún mun heita THE BLOOD og er algert rokkskrímsli. Platan verður í fallega hannaðri textabók með fallegum myndum og textum og sérstökum vasa fyrir plötuna. Utan um allt verður svo sandpappírshulsa sem er handunnin af meðlimum hljómsveitarinnar. Kemur rosalega vel út en þetta er svolítil vinna í kringum þetta; skera út sandpappírsarkirnar, brjóta saman, stensla þær og hefta (spurning um að hringja í Mugison og biðja hann um að hjálpa). Þessi handavinna er annars bara gleðileg og eykur ánægjuna að selja hvert eintak. Mæli með að þið kaupið THE BLOOD, hún rímar vel við tíðarandann og veitir góðkynja útrás.
Mæli svo bara með að við öll ræktum vini okkar og fjölskyldu í hvívetna. Hittast og borða saman, baka vöfflur um helgar, leyfa krökkunum að leika saman. Þetta er yndislegt!
Um margt hef ég nú skrafað hér en hef ég aldrei boðið fólki uppá fótboltasnakk. Enda hef ég takmarkaðan áhuga á því að ræða fótbolta við menn. Reyndar þegar ég fer að hugsa það þá held ég að það sé fátt asnalegra heldur en fólk sem heldur uppi einhverri ægilegri fótboltadýrkun. ,, Já, við byrjuðum illa í gær en unnum okkur upp og við áttum svo alveg seinni hálfleikinn. Næsti leikur er úti á móti Everton og við erum þokkalega tilbúnir í slaginn" sagði einhver feitur, sköllóttur karl í sturtunni í World class. Menn eru svona að halda með réttu gaurunum hverju sinni, eins og að kjósa flottu gaurana og halda svo með U2.
Ég hef nú samt gaman af fótbolta og var mikið fyrir að spila fótbolta sjálfur þegar ég var yngri. Ég var bara svei mér lunkinn en ég hef varla sparkað í tuðru síðan fyrir 3-4 árum síðan. Þá gerðist það að ég var í góðu stuði á Snæfellsnesi með hljómsveitinni Reykjavík! og eftir tónleika tókum við hljómsveitabolta við Nine elevens. Þar var staddur ástralski öfgafanturinn og vinur Bjarna Valdimars, Luke sem spilaði með hinu liðinu (semsagt með Nine elevens, hann var ekki hommi). Hann sá sig knúinn til að hjóla í mig á öllum krafti í einni leiftursókn minni og keyrði í hliðina á mér, beint á hnéð. Það fór allt í klessu. Sem betur fer var ég búinn að drekka smá öl, svo ég var aðeins mýkri en ella.
Ég var alltaf að spila fótbolta í Hnífsdal, það varla leið ekki sá dagur. En einn daginn árið 1986 var ég staddur heima hjá mér veikur og það eina sem var í sjónvarpinu var fótbolti. Ég var nú ekki svo langt leiddur að vera horfandi á boltann í sjónvarpinu en þennan dag voru ÍA og FRAM að keppa. Ég man að ÍA voru með yfirhöndina en þeir voru stórveldi á þessum tíma, flestir héldu með ÍA í Hnífsdal og þeir sem ekki héldu með þeim, héldu með KR. Skagamenn voru yfir 1-0 en FRAMmarar náðu að jafna og þegar rúmt kortér var eftir skoraði Guðmundur Torfason 2 mörk. FRAM vann 3-1. Ég varð stórhrifinn af þessu liði og byrjaði að halda með FRAM. Það fór svo reyndar þannig að FRAM varð Íslandsmeistari þetta ár, og ´88 og ´90. Þess á milli urðu þeir bikarmeistarar.
Nú í sumar, n.t.t. á afmælisdegi mínum fór ég á fótboltaleik með FRAM og Breiðablik, konan gaf mér miða í afmælisgjöf. Og þennan dag fór ég alla leið og kom út úr skápnum. Ég keypti nefnilega FRAM-trefil og ég kom út úr skápnum sem FRAMMARI. Ég hef farið á nokkra leiki í sumar, síðustu sumur hef ég reyndar læðst á leiki líka en þetta hefur verið miklu einfaldara núna og mér hefur liðið miklu betur eftir að ég kom út úr skápnum. Það sem spilaði nú hve stærstu rulluna í þessu er sú staðreynd að Jón Þór hefur komið með mér á leiki. Ég held að ég geti ekki ímyndað mér betri félaga en Jón Þór til að fylgja manni úr skápnum. Örugglega samt í fyrsta skipti sem hann hjálpar fólki í fótboltabullu-gallann.
Ég á nú ekki von á því að vera skrifa um árangur leikmanna á vellinum eða ræða íslenska boltann eða svoleiðis. Langaði bara að deila þessu með ykkur hér. Ég er heldur ekki að klæða börnin mín í neina galla, gera bláar FRAM-afmæliskökur eða kaupa sængurföt. Stefán sonur minn er t.a.m. að æfa hjá Knattspyrnudeild Vals. Ég styð hann heilshugar og ég hef ekki sagt honum að ég haldi með FRAM. Ég mun heldur ekki segja honum hvað hann á að kjósa eða hvað hann á að hlusta á (tjahhh). Þannig var nú bara hið góða uppeldi sem ég fékk, engu troðið uppá mann.
Mikið ofboðslega var gaman í Sumargleðinni. Stefán hélt rokktónleika á leikskólanum síðasta daginn sinn. Að ferðast í rútu með 25 sveittum pönkurum, proggurum og lúðraþeyturum var geðveikt. Svo hittum við Ómar Ragnarsson. Þessar framkvæmdir heima riðu okkur næstum að fullu. Þær kostuðu okkur næstum vinskap, mikla dramatík og peninga. Þetta varð samt að gerast og gólfið er skárra. Mjög eftirminnilegt þegar lyktin gaus upp á heimilinu og ég var staddur í Montréal.
Það væri yndislegt að geta eytt öllu sumrinu á Ísafirði einhvern tímann, kannski maður reyni að gera það næsta sumar. Ekki ónýtt að heimsækja Dufansdalinn og að sigla á Stóra-Vísundi. Ég ætla allavega ekki missa af mýrarboltanum næst. Við í FC Karaoke ætlum að vinna. Leiðinlegt að hafa misst af vinum mínum í Patrick Watson sem heimsóttu Reykjavík í sumar. Svo missti ég af skírn Soffíu frænku. Frábært að fylgjast með BÍ-Bolungarvík í sumar, ég fór með Pétri Magg á völlinn og við rifjuðum upp gömul sár. Ég vissi það strax eftir fyrsta grunninn að við værum að búa til tímamótaplötu.
Þetta sessjón var rosalegt, eintóm helv***s gredda. Fengum svo góða gesti í Gróðurhúsið. Eftir að við fluttum inn aftur í Barmahlíðina tók við heljarinnar magapína, bæði Stefán og Bryndís voru að byrja í skóla. Ég hinsvegar mætti skipulagsbreytingum í vinnunni. Góðar eða slæmar, ég veit ekki ennþá?! En það tók við mikil vinna heimavið, við fengum hjálp frá vinum okkar og öll vorum við óð að mála. Á meðan fengu börnin athvarf hjá tengdó og Palla og Elísu. Ekki veit ég hvernig það orsakaðist að við enduðum í hótelherbergjum í Leeuwarden í nafni Stuðmanna en við stóðum okkur bara déskoti vel. Birkir bróðir kom í stutta heimsókn til Íslands, hann heimsótti fyrirtæki og áttum við góðar stundir saman. Hann á afmæli í dag, ég ætla að hringja í hann á morgun. Það var rosalegt að fara á völlinn í vikunni, búið að vera mjög gott sumar hjá mínum mönnum.
Ef þið hafið áhuga á frekara bloggi um eitthvert þessa atriða, óskið þá sérstaklega eftir því í kommentakerfinu.
25 júní 2008 Hann átti afmæli í gær, tralla lalla la læ...
Já, mér tókst að verða árinu eldri í gær. Ekki slæmur árangur það á þessum síðustu og verstu tímum. Heimsendaspár í hverjum fréttatíma, ísbirnir éta okkur lifandi, íslenska krónan étur okkur lifandi, fólk urðar hundana sína og þarf að minnka jeppana og flatskjána.
Ég átti fínan dag svo sem; hætti aðeins fyrr í vinnunni en ella, Bryndís bakaði köku fyrir okkur, ég fékk voða fínan jakka, miða á knattspyrnuleik og rakspíra, og svo pizzuveislu í kvöldmatnum. Síðan fór ég á fótboltaleik á Laugardalsvelli. Já, það mætti segja að ég hafi komið út úr skápnum sem mikill áhangandi íslensks knattspyrnuliðs þennan dag. Ég hef hingað til haldið því fyrir sjálfan mig, eða allt að því. Ég hef haldið með liðinu í meira en tvo áratugi en í gær keypti ég mér trefil!
Ætli það sé ekki best að ég kroti bara aðra færslu til um knattspyrnufélagið og leikinn sem ég fór á. Ég fékk sigurleik í afmælisgjöf en fyrir utan það stendur upp úr sú staðreynd að ég fór með honum Jóni Þór (sem er ekki sá líklegasti að sitja uppí stúku á fótboltaleik) og við öskruðum okkur hása. Svo var það þannig að við sáum mjög þybbinn mann (hann var reyndar eins og búrhvalur að vexti) í stúkunni, með aðra höndina oní jogging buxunum og kroppaði úr naflanum (að okkur sýndist)á sér til áts! Ég skrifa meira þegar ég er búinn að jafna mig á þessu.
Vorið 1992 var ég í 1. bekk Menntaskólans á Ísafirði og tók þátt í starfi Leikfélagsins. Örn Ingi Gíslason leikstjóri frá Akureyri var fenginn til að leikstýra hópnum og það endaði nú svo að hópurinn bjó til leikverk í stað þess að finna handrit. Leikverkið fjallaði um skemmtanalíf landans frá landnámi til þess dags og hét Maður er manns gaman. Þetta var mjög skemmtilegt og leikhópurinn var mjög fjölmennur. Við fórum m.a.s. í frægðarför til Akureyrar með verkið og sýndum fyrir hálffullu/hálftómu húsi Verkmenntaskólans á Akureyri.
Um vorið fórum við í æfingarbúðir inn í Engidal, æfðum ýmsar listir, borðuðum og sungum saman og sváfum tvær nætur ef ég man rétt. Á laugardagskvöldinu héldum við veislu og buðum skólameistara vorum Birni Teitssyni til veislunnar. Allir lögðu hendur á plóg og úr varð glæsileg veisla. Ekki man ég nákvæmlega hvað var í matinn, minnir að það hafi verið kjúklingur en ég man greinlega að í eftirmat var rjómaís borinn fram með lakkrísreimum. Allir voru saddir og sælir og margar skemmtilegar sögur voru fluttar við borðhaldið og þónokkrir brandarar fengu að fljúga.
Ástæða þess að ég pára þetta hér er að einn brandarana sem var sagður var mjög fyndinn. Ekki af því að hann hafi verið innihaldsríkur og standi tímans tönn. Þvert á móti er hann engan veginn fyndinn. En hann var fyndinn þarna vegna þess hver sagði brandarann, hvernig hann var fluttur og við hvaða tilefni. Það var hinn mikli sögumaður Björn Teitsson sem lét brandarann flakka og gerði hann það um leið og eftirrétturinn var borinn fram. Þá sagði hann; ,, ... nú væri tilvalið fyrir eitthvert ykkar að spyrja mig, viltu ís Björn?".
11 júní 2008 Upplýsingafulltrúi Ísafjarðarbæjar Nú þegar sumarið er komið og sólin fer að skína langar mig lítið að vera í Reykjavík. Svifryk í hámarki, frjókornin, bílar út um allt og svo oft rok eða rigning. Mig langar svo miklu meira að vera úti á landi. Nánar tiltekið á Ísafirði. Ég er vanur því að nota alla tyllidaga til að fara vestur og það hefur maður gert æ síðan að maður flutti að heiman. Ég á von á því að komast núna í júlí, allavega í einu stuttu stoppi um miðjan júlímánuð þar sem ætlunin er að hljómsveitin komi þar við og haldi tónleika. Síðasta sumar fór ég í golf, klifraði uppá fjöll, sigldi til Grunnavíkur og margt fleira. Það verða annars 10 ár núna í ágúst síðan ég flutti að heiman. Það er alveg magnað, finnst eins og það hafi verið í fyrra. En það hefur margt gerst á þessum 10 árum, maður lifandi.
Þegar ég kem "heim" til Ísafjarðar er ég mjög gjarn á að byrja á því að líta í Bæjarins besta. Heima hjá tengdó í Kjarrholtinu má finna síðustu blöðin í bunka í skáp í eldhúsinu. Mér finnst alltaf ástæða til þess að taka upp þráðinn frá því að ég var á svæðinu síðast og les mér til um hvað hefur gerst í millitíðinni. Í því var engin undantekning um síðustu páska þegar við fjölskyldan vorum komin "heim". Ég fór að þræða mig í gegnum bunkann frá seinustu áramótum og rakst ég m.a. á auglýsingu frá bæjarskrifstofunni í einu af nýustu blöðunum. Þar var auglýst eftir Upplýsingafulltrúa Ísafjarðarbæjar. Þetta vakti áhuga minn og þótti mér þetta gott og þarft verk hjá bæjaryfirvöldum.
Það sem mér þótti einna sniðugast við þetta er sú staðreynd að við Kristinn vinur minn Hermannsson lögðum til að þetta yrði gert þegar við vorum í Bæjarstjórn Ísafjarðarbæjar 1996-1998. Reyndar ekki með formlegri tillögu, heldur lýstum við þessum vilja okkar við núverandi bæjarstjóra á þingi Fjórðungssambands Vestfjarða 1997. Reyndar efast ég um að við höfum orðað þetta svona, hugsanlega nefndum við að það væri þjóðráð að ráða "geðveikt hressan gaur" til að vega upp á móti fréttum Svæðisútvarps Vestfjarða af greiðslustöðvunum í hraðfrysthúsum. Það verður að viðurkennast að þessi auglýsing í BB hreyfði við mér, er þetta eitthvað fyrir mig?! Ekki lagaðist það þegar vinir mínir fóru að nudda þessu framan í mig um páskahátíðina. Eftir frábæra Aldrei fór ég suður hátíð og skemmtilega ferð "heim", var ég kominn suður aftur í Barmahlíðina. Við hjónin ræddum þetta í þaula og okkur fannst það góð tilhugsun að prófa að flytja vestur. Bryndísað klára masterinn í Kennó og gæti jafnvel fengið kennarastöðu, Stefán að byrja í skóla og Fríða í leikskóla. Áður en við vissum var umsóknarfresturinn að renna út um starf upplýsingarfulltrúans og ég sótti um áður en það varð um seinan. Ég fékk skjót svör og ekki leið á löngu þegar ég var boðaður í viðtal.
Ekki minnkaði áhuginn eftir viðtalið og hugur okkar lá "heim". Þetta var samt allt voða fljótt að gerast. Eftir viðtalið leið þó einhver tími og sá tími fór í það að hugsa málið betur. Við veltum upp kostum og göllum, hverju við værum að fórna og hvað við fengjum í staðinn. Auðvitað vegur þungt allt það sem ég stunda hér í Reykjavík, fyrir utan vinnuna eyði ég miklum tíma í mitt helsta áhugamál sem er hljómsveitin, og allt það sem um hana snýst. Við rekum fyrirtæki, rekum stórt húsnæði í miðbænum með vinnustofum fyrir listamenn. Hljómsveitin er í stúdíói að taka upp sína aðra plötu. Þó þetta sé kannski bara einhverskonar saumaklúbbur nokkurrra gaura þá er þetta ansi stór hluti af manni sjálfum. Það má ekki gera lítið úr því. Tíminn leið og í millitíðinni fékk Bryndís tilboð um kennarastöðu í Vesturbæjarskóla, einnig eru fyrirliggjandi heilmiklar framkvæmdir á heimilinu. Við vorum búin að sækja um fyrir Stefán í Hlíðaskóla og ég er með heilmikil plön varðandi mína vinnu hjá Pennanum. Ég tók þá ákvörðun að þetta væri ekki rétti tíminn til að flytja vestur. Ég dró umsókn mína til baka. Það munaði rosalega litlu. Hefði ég fengið símtal nokkrum dögum fyrr værum við hugsanlega flutt vestur.
Minn tími mun koma. Einhverju síðar. Það var ótrúlega ánægjulegt að fá góð viðbrögð frá mörgum bæjarbúum og öðrum eftir að það kom fram að ég hafði sótt um. Ég er mjög þakklátur fyrir það. Ekki finnst mér það leiðinlegt að sjá félaga minn hann Hála Slikk taka þessa stöðu, vona að honum gangi vel í sínu starfi. Ég get alveg séð fyrir mér að ég flytja "heim" með fjölskylduna í framtíðinni, myndi reyna að toga einhverja vini mína með. Þó maður búi nú í höfuðborginni, labba maður alltaf sama radíusinn og reynir að hitta vini sína. Það er kannski það sem skiptir höfuðmáli, hér á maður flesta vini sína en auðvitað marga fyrir vestan. Svo ekki sé talað um fjölskylduna, mömmu og pabba. Við höldum áfram að heimsækja þau og grípa tíðarandann í Bæjarins besta.
10:45 e.h. Ekki vera feiminn
17 maí 2008 Geirfuglarnir Það var gaman að rifja upp skemmtilega tíma yfir síðasta þætti Freys Eyjólfssonar í fimm ára sögu Geymt en ekki gleymt. Þar tók Freyr fyrir hljómsveitina sína Geirfuglana. Hann afsakaði það í bak og fyrir að vera að fjalla um sjálfan sig í þættinum, mér fannst það bara gott hjá honum. Sjálfur var ég meðlimur í Geirfuglum í rúm 3 ár og gerðum við á þeim tíma 2 plötur; Byrjaðu í dag að elska 1999 og Trúðleikurárið 2000. Geirfuglarnir eru hljómsveit sem byggð er á þriggja manna kjarna, Frey Eyjólfssyni, Þorkeli Heiðarssyni og Halldóri Gylfasyni sem allir voru í Menntaskólanum við Sund. Þegar ég var í bandinu voru til viðbótar Hermann Vernharður og Stefán Már Magnússon en Stebbi er í bandinu enn.
Ég og Venni höfðum stofnað bandið Miðnes á Ísafirði 1996 þegar framboðið þar einskorðaðist einungis við tvíeykið BG og Margréti, ekki það að þau séu eitthvað slæm. Við æfðum upp algjörar ball-lummur, Bítlana, Elvis, Lónlí blú bojs og Stuðmenn og fengum nóg að gera. Með okkur í Miðnesi hófu leik Kristján Már Hauksson sem var rekstrarstjóri á Á eyrinni á þessum tíma og Stebbi Jóns snillingur frá Flateyri. En eftir nokkur gigg þá voru þeir tveir farnir að detta út en við vorum á fullu að bóka bandið, Venni brá á það ráð að fá vini sína úr borginni til að koma vestur og spila. Fyrir valinu urðu Freyr og Stefán. Miðnes tók þá mikla stefnubreytingu í átt að U2, REM, Kinks, Who, Oasis og blur og svol. Um verslunarmannahelgina 1997 vorum við Venni báðir staddir í Reykjavík á einhverskonar innihátíð á Grand Rokk við Klapparstíg en þar var ein helsta bækistöð Geirfuglana. Þetta kvöld voru Geirfuglarnir að spila fyrir fullum kofanum og þar vorum við Venni í góðu stuði. Stebbi sem trommaði í bandinu á þessum tíma þurfti nauðsynlega að skreppa á salernið og í stað þess að taka pásu bað hann mig um að hlaupa í skarðið. Ég settist þá fyrir framan settið með Geirfuglum í fyrsta skiptið og spilaði stefið úr Dallas. Þegar Stebbi kom aftur tók hann gítarinn og fékk Venna á bassann, Geirfuglar fóru í pásu og Miðnes tók við. Við tókum held ég bara eitt lag; You shook me all night long með AC-DC. Eftir þetta innskot Miðnesmanna kom vertinn á Grandinu og spurði hvað bandið héti og hvort við værum bókaðir næstu helgi.
Miðnes spilaði nokkuð oft á Grandinu og flugum við Venni suður um helgar til að spila. Haustið 1998 flutti ég svo suður og fékk íbúð á Klapparstígnum, nánast við hliðina á Grand Rokk. Það fór svo þannig að við Venni vorum ráðnir í Geirfuglana líka. Við spiluðum nánast hverja einustu helgi, á Grandinu, á árshátíðum, þorrablótum, brúðkaupum og partíum. Þetta var gríðarlega skemmtilegur tími. Tókum svo upp plötu hjá Jóni Ólafs og var þeirri plötu mjög vel tekið. Byrjaðu í dag að elska er hugsanlega eina þekkta platan og titillagið ódrepandi. Gaman að segja frá því að það lag syng ég. Dóri Gylfa sem er forsöngvari bandsins er starfandi leikari og var á þessum tíma og tengdumt við því leikhúsinu á stóran hátt. Það endaði svo með því að við gerðum tónlist fyrir leikritið Trúðleik sem sýnt var í Iðnó, tónlistina tókum við upp í Stúdíó 12 í Efstaleiti. Við gerðum gríðarmargt og mikið á þessum tíma og margar góðar sögur urðu til. Ég lærði gríðarlega mikið á þessum tíma. Ég var fimm árum yngri en þeir flestir og þeim mun yngri í músík. Þess vegna græddi ég mjög mikið á því að spila með þessum snillingum og var það nánast undantekningalaust að ég var að læra lögin uppá sviði. Auðvitað bitnaði það líka á mér, ekki gaman að vera uppá sviði og kunna ekki neitt. En þegar öllu er á botninn hvolft lærði ég mjög mikið á því að teika hina í beinni útsendingu.
Það kom svo að því að bandið fór að breytast, einhver kergja komin upp, Venni hætti og mér var í kjölfarið ýtt úr bandinu. Það tók á mig á sínum tíma enda held ég það sé eitt það versta að vera rekinn úr hljómsveit. Sérstaklega vegna þess að mikill vinskapur ríkir á milli manna. Ástæðan sem var rædd var einmitt sú að bandið hafi verið á þessum vinabasis en nú ætluðu menn sér að verða professional. Ekki skal ég segja hvort það hafi gengið upp hjá Geirfuglum. Sjálfur var ég hins vegar ekki lengi að jafna mig þar sem Dr.Gunni rölti inn í bókabúðina til mín og spurði hvort ég væri til að vera í bandinu hans. Ég hef reyndar mjög gaman af Geirfuglum og hef alltaf haft. Þeir spila polka og valsa í bland við allskonar stefnur og strauma. Það er kannski helst í þau skipti sem þeir eru að reyna að verða eitthvað (kannski professional..?) sem þeim fatast flugið og gleyma hvað þeir eru. Ég mæli með þættinum hjá Freysa og tel að það hafi verið skömm ef hann hafi algerlega sleppt því að fjalla um Geirfuglana.
Ég missti af morgunþætti Magnúsar Einarssonar á Rás 2 í morgun. Getið þið sagt mér hvað er það nýjasta að frétta af Amy okkar Winehouse?
10:46 f.h. Ekki vera feiminn
29 apríl 2008 Ég boða yður ný tíðindi!
Já, komið þið sæl! Yður er í dag frelsari fæddur, frelsari í formi Krisss. Kriss Rokk er hinn nýi Messías og boðar hér fagnaðarerindið. Kriss mun búa til mess í ass! Messa upp í öllum netheimum með trukki og eggjum. Hverri einustu setningu verður troðið í óæðri enda lesenda, líkt og að fá hundblauta tusku eða tylft af eggjum eða táragas, gas, gas, GAS beint í fés lesenda, hér verður engin miskunn gefin, þurrkið tárin! Farið að væla, farið að mótmæla, farið að æla! Æi, nei ég er bara að spauga. Ég boða engin stórtíðindi, mér datt bara í hug að reyna í tuttugastaogsjöunda sinn að byrja á bloggi og þurfti bara soldið kröftuga byrjun til að ég nennti að halda áfram. Guð, ég skrifaði síðast í byrjun árs. Síðan hafa stórbrotnir hlutir gerst. Til dæmis Aldrei fór ég suður, Fríða byrjaði að skríða, Canadian Music week, árshátíð MÍ, South by south west, Stefán fékk nýtt hjól, árshátíð Pennans, New York, Boston, vinnustofan við Smiðjustíg, ný Eymundsson verslun í Holtagörðum, Húsdýragarður með Vídó-mafíunni og fleira og fleira.
Annars var síðasta færslan mín hér nýárskveðjur til vina og vandamanna og annara lesenda og ekki voru nú viðbrögðin að hrannast upp langt fram eftir janúarmánuði, ha! Engin komment frá neinum, nema jú honum Páli í Maus, eða Pallinn í Tallinn eins og hann er kallaður í dag. Palli hafði fyrir því á sitt eistneska lyklaborð að skrifa kveðju á móti en hinir hér á fróni, nei! Engar kveðjur, engar kveðjur frá öllum hinum sem væla yfir því að ég bloggi aldrei. Ég setti meira að segja fína mynd af fjölskyldunni, öll vatnsgreidd og sminkuð. Ég ætla bara að hætta að blogga, hætta, segi ég! Nei, æji, plís! Þetta er grín. Djöfull er þetta orðið leiðinlegt blogg. Nei, annars er engan bilbug á mér að finna. Ég er eiturhress. Ég er enn að hjakkast í vinnunni hjá Pennanum, er að kljást við vefstjórnun og önnur markaðsmál. Lauk á dögunum sértæku námskeiði í Háskólanum í Reykjavík í þessu fagi. Bryndís stendur sig vel í mastersnámi í kennslufræðum við Kennaraháskóla Íslands, er búin að fá vinnu í Vesturbæjarskóla næsta vetur og opna vinnustofu með Kiddý þar sem þær vinna að allskonar hönnun og sköpun. Stefán Bjartur mun vonandi útskrifast frá Leikskólanum Sólhlíð í sumar og hefja nám við Hlíðaskóla (semsagt búinn að læra að "leika" sér og er að færa að læra að "hlíða"...hehehehe). Fríða Katrín er nýkomin úr hlaupabólu og er svo búin að læra ýmis trix undanfarið; hún kann að segja hvað hún er stór, hversu sterk hún er, kann að gretta sig, klappa höndunum og kann að koma sér áfram um gólfið... á rassinum!
Hef dvalið í Gróðurhúsinu hjá Valgeiri uppá síðkastið með strákunum mínum í Reykjavík! Við hófum tökur á annarri plötu okkar sem við hyggjumst gefa út í lok sumars. Það var rosalega gaman og gekk voða fínt. Vinnuheiti nokkurra laga er; Sick of it Albright, Animal Snanimal, Æji plís og Ég er vél. Við erum að fara að spila um helgina, á Organ á fimmtudaginn 01. maí, í Popplandi Rásar 2 á föstudaginn 02. maí milli kl.15-16 og svo á Kaffibarnumþann 03. maí. Þar munum við fagna hinu árlega afmæli hljómsveitarinnar og sömuleiðis komandi gjaldþroti okkar. Það er nefnilega þannig að skattayfirvöld eru búin að hafa okkur undir smásjánni síðustu mánuði. Við erum rosalega vitlausir í þessum málum og kunnum ekki rassgat. Það kom okkur því reyndar mjög á óvart þegar við fengum, svo að okkur fannst mjög viðkunnanlegt bréf frá Skattstjóranum í Reykjavík, þar sem hann bauð okkur í fjarnám?!
17 janúar 2008 Gleðilegt nýtt ár kæru vinir og þakka ykkur fyrir það liðna.
Við fjölskyldan eyddum jólum og áramótum fyrir vestan í sælunni. Það var yndislegt eins og alltaf. Við vorum snemma í því þetta árið og flugum þann 20. desember, ég fékk nefnilega leyfi til þess að vinna vinnuna mína í Bókhlöðunni. Þar vann ég á annari hæð hússins í þjónustuverinu sem við hjá Eymundsson settum upp núna í haust og svo tók ég smá törn niðrí búðinni. Það var virkilega gaman að afgreiða í jólabókunum og hitta sveitungana.
Það var mikil stemning og gott hljóð fannst mér í mönnum, allavega kaupmönnum. Ég fór á verslunarferð um eyrina og þurfti m.a. að kaupa á mig nærfatnað. Leiðin lá í Hafnarbúðina. Þar mætti mér maður sem ég þekki ekki en hann var einkar hress. Innan um sjóklæðin, veiðivörur og reiðhjól mátti finna þessi fínu JBS nærbuxur. Þessi afgreiðslumaður vildi ólmur aðstoða mig með þetta. Ég greip nú bara einhvern pakka í minni stærð og ætlaði að fara að afgreiðsluborðinu þegar maðurinn hóf að flytja framúrskarandi söluræðu, hafði greinilega kynnt sér vöruna mjög vel því hann var afar sannfærandi. Hann taldi einn besta kostinn vera að það væri rosa gott pláss fyrir "kvikindið"! Selt.
Fréttamaður BB sendi á mig nokkrar spurningar rétt fyrir jól sem birtust í jólablaðinu þann 20. des. Datt í hug að birta það hér:
Hvað finnst þér einkenna góð jól?
Síðustu ár hafa jólin einkennst af miklu vinnuálagi í kringum jólabækurnar, álagið og erillinn stigmagnast og nær þá hámarki á Þorláksmessu. Þá hef ég komið heim eftir miðnætti, örmagna af þreytu leggst ég þá á koddann og slefa. Morguninn eftir dregur konan mín mig út á flugvöll þar sem við fljúgum vestur á Ísafjörð. Um leið og hjólin á Fokker 50 vélinni snerta völlinn á Ísafirði, þá eru komin jól. Hjartslátturinn hægist sem um munar, stressið skilur maður eftir fyrir sunnan og í minningunni er alltaf algjört logn í Skutulsfirðinum og kafald sem dettur niður í slow motion.
Hvernig væru hin fullkomnu jól í þínum huga?
Jólin snúast algjörlega um það að eyða tíma með fjölskyldunni og ástvinum. Fullkomin jól fyrir mér væru þá jól þar sem allir fjölskyldumeðlimir, tengdafjölskylda, vinir og ættingjar væru samankomnir á einum stað.
Hver er eftirminnilegasta jólagjöfin sem þú hefur fengið?
Þær eru margar eftirminnilegar, t.d. er Bryndís konan mín uppátækjasöm og hittir oft naglann á höfuðið. Síðustu jól lá fyrir að ég væri að fara í margar ferðir til útlanda á þessu ári sem er nú að líða með hljómsveitinni minni. Bryndís gaf mér alhliða "survival-kit" tösku með öllum hugsanlegum hlutum til að koma í veg fyrir skakkaföll, þar var m.a. verkjalyf, nál og tvinni, orkuvökvi unninn úr þara, plástur, frískandi blautþurrkur og margt fleira. Þetta kom sér mjög vel fyrir mig og vini mína í hljómsveitinni Reykjavík! Fyrir mörgum árum síðan vildi maður sem tengdist fjölskyldunni gefa mér gjöf sem átti að stuðla að tónlistarlegu uppeldi mínu, hann gerði það og gaf mér Best of Jimi Hendrix. Sömu jól gaf Unnar frændi minn mér plötuna Back in black með AC/DC. Þetta er ein eftirminnilegasta gjöfin og ég verð ævinlega þakklátur Unnari fyrir sinn þátt í tónlistaruppeldi mínu. Ég hef aldrei fílað Hendrix.
Hvað langar þig helst í jólagjöf?
Kannski bara þessi fullkomnu jól sem ég nefndi áðan! En þar fyrir utan væri ég til í að lesa bókina hans Jóns Kalman (ég fæ aldrei bækur í jólagjöf), kannski fallega peysu, plötuna með Mugison og...og hlutabréf í Mugison, kannski smá hlutabréf í FL group, gullhúðaðan Range Rover jeppa, einkaþotu og þakíbúð í New York. Eða bara kerti og spil.
Hvað er algjörlega ómissandi um jólin?
Í mínum huga eru varla jól nema að ég standi um kl.19.00 í Hnífsdalskapellu og syngi Heims um ból með mömmu og pabba. Svo er það óhugsandi að fá ekki súkkulaði (ekki kakó), súkkulaðibitakökur og randalínu hjá mömmu. Randalínan er hvít, græn og rauð og tryggir gleðileg jól.
Þetta var annars rosalega viðburðaríkt ár hjá mér og minni fjölskyldu. Það mætti líka segja að þetta hafi verið viðburðaríkt "hár" hjá mér. Það fór nefnilega að bera á furðulegheitum á hausnum á mér síðasta vor. Ég greindist svo með einhvern sjúkdóm sem er reyndar ekki sjúkdómur, það lýsir sér þannig að ónæmiskerfið heldur að hársekkirnir séu einhver óværa og ráðast á þá. Það skilar sér í hárlausum blettum.
Árið var nú samt langt í frá því að vera leiðinlegt. Skemmtilegustu tíðindi ársins hljóta að vera þau að hún Fríða litla kom í heiminn. Hún kom þann 31. maí og hún var skírð í Valhöll á Valseyri í Dýrafirði þann 28. júlí. Fríða Katrín er skírð eftir ömmu minni sem hét María Sveinfríður og var kölluð Fríða. Elsta systir mín heitir líka María Sveinfríður. Við fórum líka í sumarbústað í júlí að Minniborgum í Grímsnesi og fengum marga gesti, m.a. mömmu og pabba sem komu á húsbílnum. Það var virkilega gaman. Einnig var mjög eftirminnilegt þegar við Stefán sigldum til Grunnavíkur með góðum vinum, Bryndís útskrifaðist úr háskóla og Kiddý og Tóti giftu sig og héldu frábæra veislu. Annars fór árið mikið í ferðalög með hljómsveitinni. Við fórum tvisvar til Hollands, tvisvar til Frakklands, Noregs, Bandaríkjanna, Þýskalands, Finnlands, Eistlands, Kanada og Belgíu. Margt annað skemmtilegt gerðist á árinu en kannski bara óþarfi að telja það upp og taka bara vel á móti nýja árinu.
Að þeim orðum töluðum langar mig að óska Davíð Oddssyni til hamingju með daginn. Hlakka til að fylgjast með öllum fínu stýrivöxtunum hans á árinu.
