bryndísar&kristjánsbörn
bryndís stefáns
gunnar hjálmars
elín smára
árný gísla
sigrún bjarna
hálfdán hálfdáns
eiríkur hrafns
karl hallgríms
örn guðmunds
birna guðmunds
kristinn hermanns
steingrímur guðmunds
páll páls
smári karls
grímur atla
vidófjölskyldan
bókabúðin mín
hljómsveitin reykjavík!

Bloggið er dautt og internetið líka. Ég las það á netinu, á einhverri bloggsíðunni!


























 
Archives
<< current













 
This is where you stick random tidbits of information about yourself.



























Ég er Kriss og ég er Rokk.
 
04 maí 2003  
Spegill, spegill..!
Við Bryndís fórum í Þjóðleikhúsið í gær í boði Eddu og fengum að sjá Rauða spjaldið. Ég hef almennt voða gaman að því að fara í leikhús og er hægt að bjóða mér uppá ansi margt án þess að ég hlaupi út. Ég fór nefnilega fyrir nokkrum árum á uppsetningu Borgarleikhússins á Djöflunum eftir Dostojevskí og eftir það er ég nærri ónæmur fyrir hverskonar leiðindum í leikhúsum landans. Mér leiddist ekkert endilega í gær en það var alveg laust við það að þetta hafi verið skemmtilegt. Stykkið er svona þjóðfélagsspegill, íslenskt samfélag í hnotskurn og af hverju að setja það endilega á svið? Er ekki nóg að fylgjast með lífinu utan leikhússins. Þarna voru framhjáhald, ungir peningaplebbar, unglingavandamál og almennt siðleysi í aðalhlutverki og vafalaust margur séð sjálfan sig þarna upp á sviði.
Það besta í þessari leikhúsupplifun gærkvöldsins var uppklappið þar sem enginn leikarana brosti og voru upp með sér eftir frammistöðuna, þvert á móti var eins og þeir skömmuðust sín. Ég veit ekki hvort ástæðan var hið dramatíska umfjöllunarefni eða hið meingallaða handrit. Jafnskondið var að labba út úr leikhúsinu að sýningu lokinni að sjá alla gesti sem voru hoknir, litu í eigin barm, sögðu ekki neitt, löbbuðu svo vafalaust beint útí bíl, þögðu alla leiðina og hófu svo blóðugt uppgjör þegar heim var komið...

5:05 e.h. Ekki vera feiminn

 
This page is powered by Blogger.