bryndísar&kristjánsbörn
bryndís stefáns
gunnar hjálmars
elín smára
árný gísla
sigrún bjarna
hálfdán hálfdáns
eiríkur hrafns
karl hallgríms
örn guðmunds
birna guðmunds
kristinn hermanns
steingrímur guðmunds
páll páls
smári karls
grímur atla
vidófjölskyldan
bókabúðin mín
hljómsveitin reykjavík!

Bloggið er dautt og internetið líka. Ég las það á netinu, á einhverri bloggsíðunni!


























 
Archives
<< current













 
This is where you stick random tidbits of information about yourself.



























Ég er Kriss og ég er Rokk.
 
07 september 2003  
Ég hugsa í tólf mínútur á dag!
Á hverjum degi í hádeginu labba ég úr vinnu á Laugavegi 18 og að Lóuhreiðri sem er að Laugavegi 59. Þetta er um 6 mínútna labb. Í þessum göngutúr mínum, fram og tilbaka, u.þ.b. 12 mínútur, þá hugsa ég! Fyrir utan þessar tólf mínútur hugsa ég ekki neitt. Afgreiði fólk með bækur, fer heim að borða, horfi á sjónvarpið, vaska upp og svo að sofa.

Í miðri síðustu viku labbaði ég af stað á Lóu, féll í trans og byrjaði að hugsa um tilveru mína þessa dagana. Ég kom frá Ísafirði fyrir fimm árum síðan þar sem allir þekkja alla og flutti strax beint í miðbæinn, 101 Reykjavík. Nú hef ég verið að vinna hátt á þriðja ár í Bókabúð Máls og menningar, þangað sem þverskurður þjóðarinnar kemur og drekkur í sig menningu og þar sem hjarta miðborgarinnar slær sem hæst. Þótt höfuðborgin sé stærri en Ísafjörður og innihaldi töluvert fleiri íbúa, þá sé ég engan mun á tilverunni hér en þar. Ég labba sömu vegalengdir, sé alltaf sama fólkið dag eftir dag og himininn er ekkert stærri en yfir vestfjörðum.

Þar sem maður rekst á sama fólkið út á götu oft í viku, þá fer maður ósjálfrátt að heilsa því. Heimurinn verður of lítill. Ég er að labba á Lóuhreiður, mæti ég Sigurði Pálssyni rithöfundi sem heilsar og segir "Ca-va?", ég segi "ca-va bien", labba síðan framhjá JP-tattústofunni og vinka Fjölni, sem er bara í nærbol, heilsa svo Guðsteini Eyjólfssyni, stoppa aðeins hjá Óla Bödda í Levi´s og Reynari í Brimi, kemur þá ekki Addi trommari í HAM á hjóli og ég kalla á hann "blessaður". Er ég labba upp stigann á Lóuhreiður mæti ég Brunamálastjóra og ég segi hiklaust "góðan dag"! Er ég kem síðan á Lóuhreiður sé ég Heiðu, sem er geðveik og er ógæfu- og útigangskona, ég kinka kolli og sest síðan hjá Hallgrími Helgasyni.

Í tilveru sem þessari hrannast vandamálin upp. Hversu vel þekkir maður fólk? Á maður að heilsa eða ekki? Verður viðkomandi sár ef maður heilsar ekki? Sér viðkomandi að maður reynir að forðast augnsamband? Gerir maður sjálfan sig að algjöru fífli með að vera heilsa bláókunnugu fólki úti á götu? Þetta er erfitt.

Mér hefur oft dottið það ráð í hug að labba bara Hverfisgötuna aftur í vinnuna en ég gleymi því ætíð jafnóðum og stoppa hjá henni Eygló í Hversdagshöllinni og kaupi mér rauðan Ópal.. sykurlausan. Best væri að hafa lélega sjón og heilsa bara í þeim tilfellum er hinn aðilinn heilsar á undan. Auk þess hef ég alltaf haldið að gleraugu færi mér vel, en ég þarf ekki á þeim að halda.

Heppinn..?

5:47 e.h. Ekki vera feiminn

 
This page is powered by Blogger.