bryndísar&kristjánsbörn
bryndís stefáns
gunnar hjálmars
elín smára
árný gísla
sigrún bjarna
hálfdán hálfdáns
eiríkur hrafns
karl hallgríms
örn guðmunds
birna guðmunds
kristinn hermanns
steingrímur guðmunds
páll páls
smári karls
grímur atla
vidófjölskyldan
bókabúðin mín
hljómsveitin reykjavík!

Bloggið er dautt og internetið líka. Ég las það á netinu, á einhverri bloggsíðunni!


























 
Archives
<< current













 
This is where you stick random tidbits of information about yourself.



























Ég er Kriss og ég er Rokk.
 
04 maí 2006  
Hundraðþúsunkall, hundraðþúsundkall!
Það var aðfaranótt 1.maí árið 1998 sem við Valdi og Geiri vorum að skemmta á Eyrinni undir nafninu Vonabræður. Við lékum undir dansi fjölmargra hressra dimissionkrakka og vorum í brjáluðu stuði. Stuðið hélt áfram eftir lokun og héldum við niður í bæ. Þar hafði fólk safnast saman á planinu milli Sjallans og Krúsarinnar. Þar sem Sjallinn var í einni af sínum yfirhalningum þá var gámur fullur af spýtnadrasli staðsettur á miðju bersvæðinu þarna á milli. Mikill hiti var kominn í mannskapinn þegar þarna var komið og frídagur verkalýðsins runninn upp. Þar sem við Vonabræður vorum vopnaðir hljóðfærum létum við baráttusöngvana dynja á viðstöddum.

Upphófst gríðarstemning, mannfjöldinn öskraði kjörorð verkalýðsbaráttunnar þetta árið; “hundraðþúsundkall” og kveikti svo í nokkrum spýtum úr gámnum. Löggan kom fyrst og slökkti í spýtunum, einhver kveikti þá aftur og endaði svo fjörið skömmu síðar með því að slökkvibíll kom aðvífandi með Hemma Hemm (hann ætti kannski að vera kallaður Hemmi Hemm Hemm) innanborðs. Hann var hundfúll sem og margur annar sem var á staðnum og sumir hverjir tóku sér starf sjálfskipaðra lögreglumanna. Eldurinn var slökktur og menn áttuðu sig á því að þessi skemmtun og fíflalætin höfðu undið uppá sig.

Á endanum fór það nú svo að menn hlutu sektir, menn sem komu kannski ekkert endilega nálægt öllu saman. Hið undarlega val var greinilega unnið af Hemma Hemm sem n.b. þoldi illa okkur Funklistamenn. Ég var einn þeirra sem hlaut sekt og ég man eftir að hafa játað að hafa verið viðstaddur en neitað öllum sakargiftum, kenndi Hemma um það allt saman. Ég man ekki eftir að hafa borgað neitt. (Títtnefndur Hemmi réðst síðar á mig á balli, ég hefði nú getað kært hann en aumkaðist yfir honum)

Þetta rifjaði ég upp síðasta mánudag, 1. maí átta árum síðan og hló af öllu saman. Við Bryndís vorum keyrandi á leiðinni frá Ísafirði til Reykjavíkur þann dag. Eftir að hafa horft á þættina My name is Earl sem fjalla um karma, kom það mér ekki á óvart að vera stoppaður af löggunni þennan dag. Ég fékk hraðasekt. Auðvitað bara af því að við vorum að hlæja af þessum strákapörum fyrr á árum og af ógreiddri sektinni. Ég átti þetta kannski skilið.

Lögreglumaðurinn var einn á ferð og vakti það athygli mína þegar ég settist inn í bílinn til hans. Á mælinum stóð 112 og ég spurði manninn hvernig hann gæti sannfært mig um það að hann hafi verið að mæla mig. Hann sagðist alls ekki getað það. Hann sagðist í raun getað keyrt allan liðlangan daginn með þessa tölu á mælinum og stoppað bíla. Mér var ekki skemmt og sagðist alls ekki viss um að hafa ekið á þessum hraða. Hann greip frammí fyrir mér og sagði einfaldlega að ef mér dytti í huga að fara eitthvað lengra með þetta þá hafði hann einu sinni lent í svoleiðis stöðu og þó hafi dómarinn einfaldlega spurt lögreglumanninn hvort hann hefði mælt hraða bíla áður, lögreglumaðurinn svarað því að það hefði hann gert í sjö ár. Þar með var málið dautt.Þetta er voða fallegt, finnst ykkur ekki?!
(meðfylgjandi mynd tengist ekki textanum að beinu leyti, en þessir menn voru misviðráðnir hinum hörðu 1.maí mótmælum á torgi hins frábæra Dúa árið 1998)

9:51 e.h. Ekki vera feiminn

 
This page is powered by Blogger.